Verleden week attendeerde Nel me op de rouwadvertentie van Albert de Booij. We schrokken, want we hadden geen enkele indicatie dat het slecht met hem ging. De man die altijd op de achtergrond bleef, was zomaar van ons weggevallen.

Albert is van groot belang voor Leefbaar Rotterdam geweest. Hij was de impresario en vriend van Pim Fortuyn onze eerste fractievoorzitter.

Toen Pim in Rotterdam kwam wonen nam hij contact op met Albert, die wel wat zag in die flamboyante professor die ook columnist in de Elsevier was. Hij bezorgde Pim een goed inkomen, zodat hij van Zuid naar zijn mooie woning aan het Burgerplein kon verhuizen. Ze raakten ook bevriend en Albert werd – altijd op de achtergrond – diens belangrijkste adviseur.

Toen Pim voor een politieke carrière koos was het Albert die naast hem zat en hem daar waar mogelijk begeleidde. Bij Pims benoeming tot lijsttrekker van Leefbaar Nederland zat Albert naast hem, maar ook toen Pim een smerige taart in zijn gezicht kreeg. Bij dat vreselijke moment op 6 mei 2002 liep Albert enkele meters bij Pim vandaan. Hij was het die Pims laatste woorden hoorde en naast hem neerknielde.

Albert verliet de politiek na die afschuwelijke middag. Wel is hij nog bij de toenmalige premier Kok geweest, die hij een “gevoelloze, kille man” noemde.

Albert distantieerde zich snel van de mede door hem opgerichte LPF, maar bleef warme belangstelling houden voor Leefbaar Rotterdam. Ik bezocht hem regelmatig op zijn fraaie kantoor aan de Schiedamse vest, waar zijn zeer succesvolle bedrijf Speakers Academy gevestigd is. We gingen soms lunchen in zijn favoriete restaurant aan de Hartmanstraat. De laatste keer dat ik bij hem was is al weer een tijd geleden. Hij was er toen erg trots op om de oud president van Frankrijk Giscard d’Estaing te mogen vertegenwoordigen.

Albert gaf ook boeken uit, waaronder mijn boekje, dat ik nog op advies van Pim geschreven heb.

De uitgave van “A Hell Of A Job” de verzameling van alle Elsevier columns van Pim, die vele huiskamers van leden en belangstellende van Leefbaar Rotterdam siert, heeft hij ook uitgegeven. Na Pims dood schonk hij alle exemplaren aan ons.

Albert was een zeer bescheiden man, die genoot van het gezelschap van de sprekers die bij hem werkten en waarmee hij mee hij graag van gedachten wisselde. In zijn kantoor stond een vleugel, waar hij op speelde en improviseerde. ”Componeren is het liefste dat ik doe” vertrouwde hij me eens toe.  Helaas is het niet meer mogelijk om even langs te gaan en met hem bij te kletsen.

Wij, en heel Leefbaar Rotterdam hebben een man verloren waar we erg veel aan te danken hebben.

Art. 1 Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

Op bovenstaande artikel beroept de woke partij van Moti zich regelmatig. Het lijkt dus verschrikkelijk voor ze, dat hun eigen lijsttrekker het met voeten treedt.

Van een Hindoestaanse oud-leerling kreeg ik ooit te horen, dat ik hun Holi-feest niet meer mocht aftrappen (deed ik in 2002 en 2003), omdat ze te horen hadden gekregen dat ik racist was. Haar tegensputteren werd gemakshalve maar genegeerd. Het feit dat ik toen ook al gekleurde familieleden had les had gegeven op een zwarte school en docent voor kinderen van asielzoekers was geweest, kon de mening niet doen veranderen. Mijn politieke gezindheid stond de “tipgever” niet aan en daarom werd ik diep beledigd.

Ik had een vermoeden wie dat gerucht in de wereld gebracht had, maar kon het niet bewijzen.

Dat (indirecte) bewijs kwam later, toen twee van onze stagiaires werden beledigd en gebruuskeerd in het stadhuis.

Ze liepen door de hal en werden door Moti aangesproken. Hij vroeg hen wie ze waren en wat ze in het stadhuis deden. Ze noemden hun naam en vertelde stage te lopen. Toen hij ze vroeg waar ze stage liepen, zeiden ze: “bij Leefbaar Rotterdam”. Moti zweeg even en beet hen toe: “Stelletje verraders!”

Dus je werkt bij de grootste partij van de stad en je wordt voor verrader uitgescholden. Wie nu precies verraden werd vertelde Moti er natuurlijk niet bij. De twee stagiairs hadden namelijk een kleurtje en dan was (is) het in ‘t bekrompen wereldje van die meneer onmogelijk om voor ons te kunnen werken. Hij beoordeelde dus twee jonge vrouwen op hun uiterlijk en op hun politieke gezindheid; beide keren zeer negatief. Dat heet: discriminatie!

Niets nieuws in zijn omgeving, want daarvoor had zijn voorganger Dominic Schrijer al in de afscheidsfilm van Opstelten gezegd: “Die van Leefbaar hebben nu eenmaal een hekel aan mensen met een kleurtje”.

Uiteraard heb ik de beide meiden opgevangen en hen geadviseerd een klacht bij burgemeester Aboutaleb in te dienen. Die heeft Moti tot de orde geroepen en hem opgedragen excuses aan te bieden.

Nu is het natuurlijk altijd de vraag wat zulke excuses waard zijn. Niet veel, want toen Moti drie jaar geleden weer werd geconfronteerd met zijn discriminatoire gedrag ontkende hij eerst. Even later vertelde hij dat het al heel lang geleden was (toen mocht het?). Hij distantieerde zich er niet van!

Een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken is een bekend gezegde. Vossen zijn echter slimme dieren, die leren van hun ervaring.

Denk dat zoiets bij Moti teveel gevraagd is. Ik kom er nog op terug als ik een column wijd aan de oud-voorzitter van de PvdA Rotterdam dhr. S. Fleischeuer.

Geachte mevrouw Verkoelen,

Zoals u kunt lezen tutoyeer ik liever niet, ondanks dat we beiden tot de groep ouderen behoren.

Ik kom tot deze brief c.q. hartenkreet, omdat ik sinds kort iedere keer gedwongen ben naar uw foto te kijken als ik op mijn favoriete site “dagblad010” Rotterdams nieuws ga lezen of de mening van andere columnisten wil weten; u begrijp dat uw “open deur intrap” stukjes daar niet onder vallen. Eerder al zag ik een paginagrote advertentie in de Oude Rotterdammer.

Nu hebben we een gezegde “goede wijn behoeft geen krans”. U bent dus duidelijk geen “goede wijn”

Wel goede wijn is ons raadslid Michel van Elck. Meer dan elf jaar heeft die zich tomeloos ingezet voor de oudere Rotterdammer: met resultaat! Ieder klacht uit een verzorging- c.q. bejaardenhuis werd door hem onderzocht en serieus genomen. Er werd geluisterd door directies en besturen,  omdat een grote fractie achter hem stond! Samen met hem hebben we als eerste stad in Rotterdam gratis openbaar vervoer voor 65+ ers bewerkstelligd (PvdA heeft onze motie overgenomen!) In huizen voor ouderen kwam de concièrge weer terug. De Rotterdam-pas is een zegen voor ouderen en zo kan ik nog verder doorgaan.

Ik kom ook tot deze ontboezeming , omdat u bij onze eerste ontmoeting – als u verder leest begrijpt u waarom het tevens de laatste was – meende te moeten zeggen dat in onze stad niets voor ouderen gedaan werd en dat u daar wel verandering in zou brengen. Ik heb geduldig gewacht, maar helemaal niets van u gezien: nakko, nada. Die obligate stukjes hebben natuurlijk niets bijgedragen aan het welbevinden van onze ouderen.  U heeft dus maandelijks meer dan het minimumloon gebeurd zonder substantiële bijdrage. Daar waar mogelijk heeft u links gesteund o.a. bij het terugdringen van het autoverkeer, waar zoveel ouderen gebruik van maken.

Maar het schijnt u te bevallen in de Rotterdamse politiek. Komt waarschijnlijk ook, omdat u de stap naar Den Haag niet kon maken door het hopeloos falen van uw landelijke partij. U deed nog wel een poging om met voorkeurstemmen in de Tweede Kamer te komen door uw lijsttrekker zonder resultaat een mes in haar rug te steken.

Uw goed recht overigens om te proberen uw maandelijkse salaris te continueren, maar de stad en de ouderen schieten er niets mee op. Sterker uw zetel zou bij een grotere partij beter tot zijn recht komen.

Maar als u toch weer kandidaat wordt voor 50+,  wijs dan op uw verdiensten en dat wat u voor bejaarden heeft bereikt zonder natuurlijk met andermans veren te pronken. Lijkt me een onbegonnen werk, maar wie weet?

Ik ben zoals altijd eerlijk. Ik dacht dat u fractiegeld gebruikte voor die advertenties, maar u schijnt een sponsor te hebben, die graag boter aan de galg smeert.

Als u bij hem een goed woordje voor ons doet, houd ik het bij deze brief.

Na het vormen van het college in Rotterdam legden 23 raadsleden hun belangrijkste functie, het controleren van het stadsbestuur, naast zich neer. Toch wil één van hen nu ineens wel gaan controleren; namelijk de politie.

Nu is het controleren van een rijksdienst als de politie een taak van de minister en dus ook van de Staten-Generaal, maar in een krampachtige poging zo correct mogelijk over te komen trekt Arsieni -D66- (haar sprong naar de Tweede Kamer is mislukt) die Haagse bevoegdheid naar zich toe.

Zij vertrouwt Den Haag niet, de minister niet, de burgemeester niet en dat is het meest belachelijke, de politieagenten op straat niet.

Ze wil dat bij preventief fouilleren burgers de politie in de gaten gaat houden, zoals dat ook in Pyongyang aan de Amstel gebeurt.

Buiten dat geen enkele fatsoenlijke Rotterdammer die gruwelijk bestuurde stad als voorbeeld neemt, is haar noodkreet of liever haar kreet om aandacht verdacht, omdat iedere burger tegenwoordig politieacties tot vervelens toe filmt en op YouTube knalt.

Het bekijken van die filmpjes vergroot het respect voor de politieagent(e) op straat. Ze doe hun werk en moeten scheldkanonnades en beledigingen over zich heen laten komen. De beelden bereiken het tegenovergestelde dan de intentie van de inzenders is, ze komen als een boemerang terug: ergernis over klagers en betogers, bewondering voor de politie.

Preventief fouilleren is nuttig. Het werkt aantoonbaar, zoals het ook genoemd wordt, preventief. Desondanks worden nog steeds wapens op straat aangetroffen. Volgens Arsieni zijn dat er te weinig, waarbij ze zich niet realiseert, dat een moord meestal met slechts één wapen gepleegd wordt. Die preventieve werking negeert ze liever. Er zijn helemaal geen wapens op straat beweert ze… Dus die golf van geweld die de laatste maanden over de stad trekt is fake news?

Ik heb mij jaar in jaar uit vrijwillig laten fouilleren. Bij een bezoek aan de Kuip werd ik net als alle bezoekers gefouilleerd. Gaf een heel veilig gevoel en ondanks het feit dat ik vaak heel vriendelijk gegroet en herkend werd, moest ik er iedere keer aan geloven.

Arsieni is bang dat – schrik niet – de politie etnisch gaat profileren. Ze gaan gekleurde Rotterdammers (bijna 50% van de bevolking) eruit pikken om te fouilleren, ondanks de duidelijke instructie gewoon iedereen te controleren. Ook zal ze wel bang zijn dat in bepaalde wijken meer gefouilleerd wordt dan in andere: op Feyenoord veel en in Hillegersberg veel minder. Mij lijkt het volkomen terecht dat de politie bij haar taak rekening houdt met recente gebeurtenissen. IJsselmonde beleeft op dit moment een golf aan geweld, dus juíst daar ingrijpen denk ik dan (fascistoïde?) Dat mag niet van Arsieni, want stel je voor; in die wijk wonen veel Antillianen en die worden dan de klos.

Ze wil vooral praten, in de wijkgebouwen met jongeren, die dreigen ten onder te gaan in de spiraal van geweld en het gebrek aan opvoeding. Zelf heeft ze daar waarschijnlijk geen tijd voor, maar ze laat het over aan jeugdwerkers e.d. die al jaren wanhopig dweilen met de kraan open.

Haar naïviteit is in dit geval niet aandoenlijk, maar ergerlijk. Schandalig is de oproep de politie (hinderlijk?) te gaan volgen bij het uitoefenen van hun werk.

Haar poging in het gevlei te komen bij Kaag en consorten is tot nog toe vruchteloos gebleken; wij blijven voorlopig in Rotterdam met haar opgescheept zitten.

Toch iets van verstand bij die club.

Op de site van Dagblad 010 las ik dat D66 vooral vrouwen wil in de raad. Zittend plassen lijkt belangrijker dan vaardigheid, kennis en ijver. Op zich vind ik het al een hele stap dat ze het sowieso over vrouwen hebben, want bij Deug66 is men van de genderneutraliteit, maar nu wordt heel soepel een uitzondering gemaakt. Positieve discriminatie van vrouwen is heel erg deugdzaam, vandaar waarschijnlijk.

Oud-raadslid Jos Verveen heeft aan het einde van de vorige periode een heel aardige kijk in de keuken van D66 gegeven. Na een coupe van enkele zeer vooruitstrevende leden werd de oude raadsfractie buitenspel gezet.

Daar moet je een reden voor hebben en de stok om de hond te slaan was snel gevonden: ze werkten samen met ons. Toevallig had ik een maand daarvoor met de toenmalige fractievoorzitter in de Tweede Kamer gesproken en die toonde blijdschap met de samenwerking. Logisch, wij zijn dé Rotterdamse volkspartij.

De coupe werd geleid door een aantal vrouwen en om te deugen koos men voor een lijsttrekker met een Marokkaanse achtergrond. Dat die slecht uit zijn woorden kon komen, vond men binnen de deugkringen niet zo erg. Zolang hij maar herhaalde tegen Leefbaar Rotterdam te zijn. Hij deed het – zonder het geven van argumentatie – heel braaf.

Na de verkiezingen werd met minieme meerderheid een slap deugcollege gevormd met de VVD. Waarschijnlijk een prelude op de landelijke coalitie, want ik zag Karremans te veel bij VVD-omroep WNL.

Geheel volgens de verwachting werd er bezuinigd op de buitenruimte; bijna het bedrag dat moest worden uitgegeven om de dames en heren lijsttrekkers allemaal wethouder te laten worden (nu Karremans is toegetreden, is dat inderdaad 100% het geval). Het college valt op door het veroorzaken van verkeerschaos; zelfs in de rustige Alexanderpolder is een doorgaande weg veranderd in een fietspad!

Het beleid van dit “ikke ikke ikke en de rest kan stikke”-college zal ik uiteraard later nog onder een vergroot glas leggen. Hoewel je daarbij eigenlijk aan een leesbril genoeg hebt.

In het college valt D66 op door tegen alle maatregelen te zijn die de veiligheid kunnen bevorderen. Geen camera’s, geen samenscholingsverbod, niet preventief fouilleren, politiehonden niet gebruiken etc. Men twijfelt aan de integriteit van de mensen die ons dagelijks moeten beschermen; onder soms zware omstandigheden.

Maar gelukkig is er een stip op de horizon: Vrouwen gaan voortaan voor.

Merkwaardig, omdat na de verkiezingen de vrouw die op nummer twee stond geen wethouder werd. Ze haalde meer stemmen dan de man die op één stond; duidelijke keuze dus van de D66 kiezer! Maar in die kringen wordt niet alleen de grootste groep kiezers (de onze) genegeerd en gecriminaliseerd (fascistoïde), maar hun eigen kiezers dus ook, besliste “de meiden van Saïd Kasmi.”

Een man werd voorgetrokken ondanks zijn povere optreden en het opzichtige optooien van zijn c.v. (cursusje op een Engelse universiteit noemen) Waarom zo afwijken van de eigen norm? Ik heb een vermoeden.

Wil de D66 fractie echt een vrouw als wethouder, dan lijkt de keuze voor de hand te liggen: een mevrouw van Marokkaanse afkomst (dubbel deugen!)

Ik stel Salima Belhaj voor! Die toonde respect voor de mening van de kiezers.

“ History is fun” is een bekende uitspraak van de Engelse historicus Taylor. Voor mij heeft hij gelijk, want ik heb bestudering van het verleden altijd met veel plezier gedaan. Ik blijf ermee bezig. Zo heb ik mijn leerlingen ook altijd een spannend verhaal voorgeschoteld in de hoop belangstelling voor mijn vak te wekken. Eén van mijn opvolgers is ook – ben er trots op – een oud-leerling. 

Het is soms ook leuk om geschiedenis op te rakelen. Het bezwaar dat Groen Links maakt tegen een stedenband met Sjanghai werkte op mijn lachspieren. Geschiedenis vraagt ook om zelfreflectie, als dat collectief ontbreekt, is dat – in ieder geval voor mij – lachwekkend.

Toen ik als student in de Rotterdamse havens werkte hadden we soms het geluk  dat er een schip uit China afmeerde. Er volgde dan een grappig ritueel: matrozen liepen naar de railing en begonnen met het rode boekje van Mao zwaaiend naar ons te scanderen en uit het boekje te citeren. Wij waren in hun ogen natuurlijk slachtoffers van kapitalistische uitbuiting. Ze hielden ons onverstaanbaar een alternatief voor.

Soms mochten er een paar aan wal en die deelden dan boekjes en speldjes uit. Ik heb er nog één bewaard, omdat ik toen al besefte, dat die Chinese matrozen geschiedenis maakten en geschiedenis zouden worden.

Mao heeft zich in die periode tot een bijna goddelijke status laten verheffen (vergelijk Noord Korea nu) en maakte van zijn status gruwelijk misbruik door campagnes op te zetten, die de levensstandaard moesten verhogen zonder een concessie te doen aan het kapitalistische systeem. Die campagnes hebben miljoenen de dood ingejaagd. De hele wereld keek met afschuw toe; op een klein deeltje van die wereld na, zoals sommige Maoïsten in ons land.

In tegenstelling tot de Sovjet Unie is in China nooit een soort veroordeling achteraf gekomen. Is Stalin drie jaar na zijn dood verketterd in de Sovjet Unie; in China wordt Mao nog steeds vereerd. Sterker nog het is zijn communistische partij, die nog steeds de lakens uitdeelt en Mao is en blijft een held.

Communisten in Nederland hebben altijd – tegen beter weten in – alle gelijkgestemde landen ter wereld bejubeld. Door de CPN (Nederlandse communisten) werd een gematigder koers gevaren t.o.v. China, maar de bewondering bleef.

Na de ondergang van het Oostblok en de daarmee bekend worden van de vele – door de CPN dus bejubelde – misstanden is het even stil gebleven en besloot men mee te doen met de fusie tot Groen Links. Van diehard communisten in één jaar milieuactivisten: Het kan verkeren.

Groen Links zit dus met een erfenis. Uitgerekend dat Groen Links wil nu boos doe tegen Sjanghai, want China onderdrukt Oeigoeren.

In China hebben miljoenen het leven gelaten zonder ook maar één kritische opmerking van Mao’s aanhangers in ons land. Sterker nog nadat maoïst Pol Pot zijn eigen bevolking in Cambodja bijna uitroeide bleef het in communistische kringen vrij rustig. Gelukkig is er nu kentering gekomen, in ieder geval in de hoofden van de Rotterdamse ex-communisten.

Ze verzetten zich tegen de onderdrukking van de Oeigoeren en dat is volkomen terecht, maar waarom niet tegen de al decennia durende onderdrukking van Mongolen, Tibetanen en andere Chinese minderheden? De Tibetanen hebben zelfs een invasie meegemaakt en leven eigenlijk nog steeds in bezet gebied? De anderen mogen hun eigen taal niet gebruiken en moeten hun geloof in het geheim belijden.

Dus dat de kameraden in Rotterdam nu eindelijk gaan inzien dat kritiek op onderdrukking logisch is, vraag ik me af waarom juist in China en niet in Noord-Cyprus, West Sahara of Koerdistan? Beseffen ze niet dat hun kader voor een deel uit oud aanhangers van het Chinese regime bestaat ?

Hoe kunnen ze geloofwaardig blijven als ze weten dat hun fractievoorzitter in de senaat Pol Pot Rosenmüller ooit Mao bejubeld heeft?

Pas als ze die eruit trappen ga ik ze misschien geloven.

Bij iedere discussie over minderheden dienen we tegenwoordig op eieren te lopen. De lhbti+ gemeenschap (even opgezocht) heeft lange tenen en is snel beledigd, waarbij ze in verontwaardiging vaak voorbij wordt gestreefd door deugende pseudo intellectuelen: de woke gemeenschap, waar opvallend veel journalisten deel van uitmaken.  

Ik kom tot deze constatering, omdat twee weken geleden de rector van de school waar ik 32 jaar werkzaam ben geweest in een interview aan het RD niet het achterste van zijn tong liet zien. Ik reageer nu pas, omdat ik geleerd heb van Pietje Bell eerst tot tien te tellen alvorens te reageren. Ik houd het dus – met moeite weliswaar – beschaafd. 

In het betreffende interview vertelde mijn voormalige rector, dat de school op een gegeven moment geteisterd werd  door extreem wangedrag; hij noemde o.a. bommeldingen. Ik noem aanrandingen, diefstal, mishandeling (in groepsverband), bedreigingen (zelfs met een vuurwapen) en brandstichting. 

Nu zaten op onze school leerlingen met ongeveer 65 nationaliteiten en het opvallende was, dat de daders van genoemd wangedrag afkomstig waren uit – naast de Nederlandse – slechts één nationaliteit (ik houd mijn lippen stijf op elkaar) 

Op mijn toenmalige school mocht de nationaliteit van daders niet in verband worden gebracht met slecht c.q. misdadig gedrag. Een stagiair had ooit bij de wethouder over ons geklaagd en die wethouder luisterde wel naar hem en niet naar het onderwijzend personeel. Ze was duidelijk al een beetje “woke avant la lettre” We noemden die groep toen maar Jappen, omdat sommige allang gepensioneerde Indische collega’s (mag dat?) daar in het verre verleden nogal problemen mee hadden. 

Op de televisie en in de andere media heeft men het eufemisme “licht getinte dader” ingevoerd. Ik vind dat nogal wat, omdat er veel meer licht getinte mensen zijn, dan die afkomstig uit de niet te noemen groep. Er worden dus nogal wat licht getinte mensen, die een voortreffelijk leven leiden, gecriminaliseerd. 

In 020 is een onderzoek gedaan naar iets dat iedereen die wel eens op straat komt allang wist. Bij het beledigen, bedreigen en mishandelen van joden en lhbti+ valt vooral één groep op. Zeer slecht nieuws voor de woke gemeenschap, dus ze willen het eindrapport van het onderzoek onder het tapijt vegen. Net zoals ze ooit het onderzoek van prof. Koopmans van de Humboldt universiteit in Berlijn over gedrag van mensen met een bepaald geloof, onder het tapijt wilden vegen. Hij, integer onderzoeker, werd van islamofobie beschuldigd (hier mag het woord Islam wel gebruikt worden!)

De woke gemeenschap wil dus van het hele benoemen van een bepaald geloof, nationaliteit of uiterlijke kenmerken af, maar helaas voor hen wordt een signalement veel gebruikt om misdadigers op te sporen. Ook bestaan camerabeelden die er niet om liegen en slachtoffers vermelden signalementen. Daarnaast valt opvallend gedrag soms te verklaren door religieuze motivatie; lees in het woordenregister van de Koran maar onder “Joden” 

Uiteraard willen sommige woke mensen (wokies?) dus camera’s verbieden onder het mom: wat niet weet, wat niet deert. Als wij onze kop in het zand steken, dan hebben anderen dat ook maar te doen. De geschiedenis leert dat sommige mensen zo overtuigd zijn van hun gelijk dat ze andersdenkenden zonder moeite dwingen hun gedachten en ideeën over te nemen. Opsporing Verzocht wordt voor de zekerheid ook maar gehalveerd. 

Toch blijft het door mijn hoofd spoken: wat beweegt mijn oud rector om niet gewoon man en paard te noemen? Zou hij nog steeds de instructies van die oud wethouder in het achterhoofd houden? Zou hij bang zijn voor een aanklacht? Of zou hij gewoon mee willen huilen met de wolven in het bos? Het bos waarin door politieke partij Bij1 dingen gezegd worden, die als je de woorden wit en blank zou vervangen door donker of zwart het direct aanklachten zou regenen. 

Ik ben de weg kwijt, vooral door de inconsistentie van het woke denken. Want het algemeen geaccepteerde woord Mocro maffia is toch ook een verwijzing naar een afkomst c.q. nationaliteit? Of mogen we alleen de waarheid zeggen als we straattaal gebruiken? 

Ik ga straattaal leren! Welke bro in Roffa wil me joinen?

Georgië en Nederland zijn de enige landen in de Europa, waar de burgemeesters niet worden gekozen door de bevolking. Het kartel heeft er alle belang bij dat zo te houden.

Burgemeesters hebben verschillende taken, zoals het leiden van de raadsvergaderingen, onderhouden van contacten met diverse instanties en ze vertegenwoordigen de gemeente onder alle omstandigheden.

In bestuurlijke kringen is een burgemeestersplek best begerenswaardig. Naast een flink salaris zijn er meerdere voordelen, zoals auto met chauffeur, onkostenrekening, maatschappelijk aanzien etc.

In de Tweede Kamer bestaat een “burgemeesters commissie”; informeel worden daar de plekken verdeeld: naar rato en op volgorde. Iedere partij komt op zijn beurt, behalve de PVV, zij hebben nog nimmer een burgemeester mogen benoemen. Artikel 1 van de grondwet 1. Discriminatie in verband met politieke overtuiging is niet toegestaan, wordt dus met voeten getreden. Net zo democratisch als de procedure dus, die commissie. Een goede politieke vriend, die graag burgemeester wilde worden kreeg te horen dat hij daarvoor beter zijn lokale partij kon verlaten en inwisselen voor een kartelpartij. Alzo geschiedde en hij werd burgemeester.

Een burgemeester dient neutraal te zijn en boven de partijen te staan. Het is dus merkwaardig dat de kartelpartijen er alles aan doen om hun leden in zo’n positie te krijgen, tenzij je van iemand af wil dan is het de beruchte “positie elders”. Toevallig heb ik morgen een ontmoeting met één van de weinige burgemeesters die partijloos is: Sjors Fröhlich van Vijfheerenlanden. Hij is een witte raaf in burgemeestersland.

Anders is het met wethouders, zij besturen namens een partij en proberen zoveel mogelijk hun verkiezingsprogramma te verwezenlijken. De VVD doet dat in onze stad zij aan zij met het linkerdeel van het kartel. Komt dus helemaal niets van terecht of je zou creëren van verkeerschaos, praten over woningbouw i.p.v. bouwen, het vervuilen van de stad, negeren van integratieproblemen en het aanstellen van tenminste vier overbodige wethouders als VVD-punten moeten zien.

Wethouder van Rotterdam is een zware en verantwoordelijke taak. Het aansturen van ambtenaren en maken van beleid is niet iets dat je door coöptatie verkrijgt. Je moet het kunnen. Daarnaast moet je je als wethouder realiseren dat je er voor alle Rotterdammers bent. Dat het belang voor de stad primair is. Daar staat dan ook een meer dan redelijke vergoeding tegenover zo’n €120.000,- per jaar.

Je zou dus mogen verwachten dat een wethouder de moeite neemt zijn periode die hem is toevertrouwd afmaakt. Dat hij de belangen van de stad en de Rotterdammers voor ogen heeft. Niets is minder waar voor wethouders van het kartel. Zij solliciteren gewoon naar andere functies terwijl ze eigenlijk voor de stad zouden moeten werken. We hebben mevrouw Kathmann (zo’n principiële vrouw .sic) al zien vertrekken en nu gaat Wijbenga. De verwachting dat ze hun taak in onze stad afmaken is ijdel gebleken. Ze gaan 100% voor zichzelf. Hun partijgenoten kijken ernaar en laten het toe. Zij schuiven – vooropgesteld dat ze braaf zijn – gewoon een plaatsje op.

Wachtgeld is iets dat is gecreëerd om wethouders en andere politieke functionarissen de gelegenheid te geven om na hun periode op hun gemak te kunnen solliciteren.

Dat Kathmann dat gebruikte om haar gang naar de Tweede Kamer te overbruggen getuigt van grote inhaligheid. Hoop dat Wijbenga, die de stad en alle Rotterdammers in de steek laat, het fatsoen heeft om gewoon tot de dag van zijn benoeming door te blijven werken.

Ons huidige college blinkt niet uit door creativiteit en bestuurskracht. Dat is logisch daarop zijn ze ook niet gekozen. Ze zitten in het college omdat het hun beurt was. Zo is de gang van zaken bij regentenpartijen oftewel het partijkartel. Capaciteiten zijn ondergeschikt aan anciënniteit.

Op t.v. was een quiz: Weekend Miljonairs. Als je een bepaald aantal vragen goed beantwoord had, kon je niet meer terugvallen. Al maakte je de stomste fouten het bedrag bleef staan. Voor leden van het kartel is het verkrijgen van een wethouderszetel in Rotterdam zo’n mijlpaal. Het komt op je cv en daarna kan je in politiek correcte kringen niet meer terugvallen Je blijft altijd minimaal rond een ton salaris krijgen (verdienen is hier niet het woord)

Dat is ook de reden voor veel mensen om lid te worden van een kleurloze partij als de PvdA, CDA, D66 of VVD. Deze partijen genereren aantrekkelijke banen voor trouwe aanhangers. Ideologisch verschillen ze ook amper. Zeker in onze stad zoals de goede samenwerking met Groen Links illustreert, want ze hebben geen enkel bezwaar gemaakt tegen het aanstellen van de twee werkelijk abominabele wethouders van die partij.

De PvdA heeft één van haar faalhazen kunnen dumpen in de Tweede Kamer, waar ze dus haar salaris van meer dan een ton nu van het rijk krijgt. Rampzalig dat uitgerekend zij in deze corona-periode op de wethouders positie economie zat. Ze heeft samen met de voorzitter haar club de PvdA naar een ongekend dieptepunt van vijf zetels geleid; waarvoor nog mijn hartelijke dank overigens. Eenieder met een klein beetje zelfrespect zou de consequenties trekken en opstappen, maar die twee niet: blijven zitten en uiteindelijk cashen (aan de voorzitter weid ik later nog een stukje)

De huidige coalitie heeft één zetel meer, maar die worden ingenomen door mensen die allemaal gezien hebben dat je niet het zwarte garen hoeft te hebben uitgevonden om wethouder te worden. s’ Avonds in hun bedje liggen ze te dromen wat nog gaat komen. De dienstauto staat voor de deur, de onkostenrekening is vrijwel onbeperkt, werk laten doen door medewerkers en daarna minimaal een plek in het politiek correcte maatschappelijke middenveld oogsten. De ultieme reden om lid te worden van een kartelclub. Welk lid van de coalitie zal die droom opgeven voor de Feyenoord-supporters en tegen de coalitie gaan stemmen? Ongehoorzaamheid wordt in kartelkringen afgestraft.

Er schijnt een gemeenteraadslid te zijn die ernstig twijfelt. Is ook nog bankier, zoals voortdurend trots wordt vermeld. Een bankier die voor de PvdA kiest heeft daar maar één reden voor: carrière. Dus daar hoeven de Feyenoord-supporters niet op te rekenen. Uiteindelijk gaat hij bij het kruisje tekenen en zal in zijn vaalrode wachthuisje gaan zitten wachten op de beloning die ongetwijfeld komt.

Zo worden we als Feyenoord-supporter uit onze dierbare Kuip gejaagd. Een gedachte die me doet rillen.

Ooit ben ik, als net geslaagd onderwijzer, op bezoek geweest in de DDR; het arbeidersparadijs dat in het Oosten van Duitsland gevestigd was. Na een paar dagen werden we geïnterviewd door twee journalisten van Neues Deutschland, toen het meest gezaghebbende blad in die communistische heilstaat.

Een paar dagen later lazen we het resultaat en waren verbijsterd. Het bleek dat wij vooral gekomen waren om te leren van hun geweldige onderwijssysteem en dat we heel graag ongeveer hetzelfde systeem in eigen land wilden introduceren. Wij waren opgeleid om kinderen te kneden tot willige medewerkers in onze imperialistische en kapitalistische samenleving, maar ervaarden nu hoe het ook kon: in vrijheid vechten tegen de klassenonderdrukkers. Het was duidelijk dat de journalisten aan een rode leiband liepen.

Toen ik de oud-voorzitter van de VARA tegen Fortuyn hoorde zeggen, dat hij hem een “minderwaardig” mens vond, was ik woest; ook omdat ik het boek van Pim gelezen had en Marcel van Dam (de oud-voorzitter) duidelijk niet. De volgende dag verscheen in mijn toenmalige krant een beschrijving van het huis van Pim aan de Randweg: “Daar kunt u de ruiten ingooien” stond er nog net niet bij. Uiteraard gaf de journalist die het schreef Van Dam volkomen gelijk: mijn abonnement opgezegd.

Ik heb de daaropvolgende hetze tegen Fortuyn met verbazing en groeiende verontwaardiging gevolgd. Geen inhoudelijke discussie maar het poneren van enkele stellingen, die voortdurend herhaald werden. Daarbij het in linkse kringen zo vertrouwde uitschelden en godwinnen. Tuig, triefel, rat Fortuyn, krijg Aids, Hitler, Mussolini en uiteraard werden de woorden islamofobie en discrimineren uit de mottenballen gehaald. Niet één van die criticasters nam de moeite om de boeken van Pim te lezen.

We kennen de verschrikkelijke climax waar die hetze toe geleid heeft. Een schoft, die ook de boeken van Pim niet gelezen had, maar geleid werd door de berichtgeving in de pers, vond dat hij het land moest redden door onze Pim te vermoorden. Wij vergeten het nooit. Ook de oorzaak van de haat bij zijn moordenaar niet.

Afgelopen week had Geert Wilders het over “tuig van de richel” toen hij over een groot deel van de pers sprak. Hij had wat mij betreft ook kunnen wijzen naar de DDR en ze “dociele trendvolgers” mogen noemen.  Journalisten zijn afhankelijk van opdrachten, die door redacties en directies verstrekt worden. Die posities zijn in ons land voor het overgrote deel in handen van linkse journalisten, die D66 al als rechts beschouwen. Veel “onafhankelijke” journalisten willen graag dat de kachel blijft branden, dat ze opdrachten blijven krijgen en heel misschien zelfs de “heiligenstatus” bereiken die Toine Huys en Umberto Tan hebben bereikt: keihard falen, maar daar niet op afgerekend worden. Voor hen geldt het eeuwenoude gezegde: “wiens brood men eet, wiens woord men spreekt”

De directies en redacties varen wel bij hun posities, onderling is er weinig kritiek en concurrentie; zoals binnen een kartel betaamd. Ze geven elkaar vaak meer dan een ton salaris en laten merken, dat naar hun pijpen dansen lucratief is. Er komen voortdurend plekjes vrij en ben je lekker dociel geweest als “kritisch” journalist? Wie weet is er voor jou ook wel zo’n plekje en kan je deel gaan uitmaken van de media-elite.

Naast het belonen voor dociel overnemen van linkse stadpunten staat ook het tegenovergestelde. Soms moet je als elite laten zien, dat je ondermijnen van je gezag niet duldt, dan je een machtsmiddel hebt dat – indien nodig – ook meedogenloos gebruikt wordt. Dat is de reden waarom Fidan Ekiz en Renze Klamer op zo’n achterbakse en smerige manier zijn aangepakt. Achter hun rug om maanden anderen benaderen en casten en hen daarna een oplazer geven. Kijk journalisten, dat gebeurt er als je niet binnen de lijntjes wil kleuren. Als je als Nederlandse vrouw van Turkse afkomst kritisch bent op andere vrouwen van niet Nederland afkomst en hun geschreeuw om vooral zielig te worden gevonden met argumenten weerlegt. Als je het cultuurrelativisme afwijst. Ebru Umar (net als Fidan winnaar van de Pim Fortuyn prijs) was haar voorgegaan. We horen en zien vrijwel niets meer van haar.

Ik begon mijn stukje met verwijzing naar mijn ervaring in de DDR. Waarom ik dat deed, lijkt me ondertussen duidelijk. Onze pers is bijna net zo vrij als de pers daar ooit was.