
mei 17, 2012
mei 09, 2012
april 26, 2012
april 20, 2012
april 12, 2012
april 06, 2012
maart 29, 2012
maart 24, 2012
maart 12, 2012
maart 03, 2012
februari 26, 2012
februari 22, 2012
februari 16, 2012
februari 09, 2012
februari 05, 2012
januari 29, 2012
januari 25, 2012
januari 19, 2012
januari 12, 2012
december 22, 2011
december 14, 2011
december 08, 2011
november 30, 2011
november 23, 2011
november 13, 2011
november 03, 2011
oktober 28, 2011
oktober 23, 2011
oktober 16, 2011
oktober 13, 2011
september 29, 2011
september 15, 2011
september 08, 2011
september 01, 2011
augustus 25, 2011
Dick Pels is sinds 1 januari 2010 directeur van Bureau de Helling, het wetenschappelijk bureau van GroenLinks. Eerder was hij freelance publicist, politiek commentator en voorzitter van de linksliberale denktank Waterland. In een verder verleden was hij hoogleraar sociologie en communicatiestudies aan Brunel University in Londen. In 2003 schreef hij “De geest van Pim: Het gedachtegoed van een politieke dandy”. Zijn meest recente boek is “Het volk bestaat niet: Leiderschap en populisme in de mediademocratie” (De Bezige Bij, 2011). Dick Pels woont op het historische Rotterdamse motorjacht ‘Nymphaea’, zie de geschiedenis ervan met plaatjes op www.dickpels.nl.
Als dit de staat van het land is: een staat van onverschilligheid, egocentrisme en verhuftering, staan we er niet best op. Inderdaad toont het hedendaagse populisme in alle scherpte de zelfkant van de verabsoluteerde idealen van persoonlijke vrijheid en zelfontplooiing. Maar als we het hiermee denken te kunnen afdoen, hebben we de uitdaging van het populisme onvoldoende verstaan. De doorbraak van een meer emotionele politiek wortelt in langer lopende processen als de individualisering, de informalisering, de seksuele revolutie, de personalisering van sociale instituties en de doorbraak van de vermaaks-, media- en celebritycultuur. Ons collectieve temperament is vanaf de jaren zestig expressiever en ´mediterraner´ geworden. Allerlei gevoelens worden niet langer onderdrukt maar vrijmoedig geuit.
Die emotionele bevrijding levert een andere visie op de relatie tussen hoofd, hart en onderbuik. De traditionele visie vertrekt vanuit een scherp conflict tussen ‘blinde’ emoties en de zogenaamd rationeel gestuurde ‘hogere’ cultuur en politiek. De rede is onbaatzuchtig en onpartijdig; emoties zijn per definitie zelfzuchtig en op eigenbelang gericht. Zij wortelen in onbeheerste, irrationele reflexen die gemakkelijk uitmonden in verbaal en fysiek geweld. Zij moeten daarom worden beteugeld via beheerst overleg, verstandige afweging en weloverwogen compromissen.
In deze morele hiërarchie zetelen de hogere faculteiten dus in het hoofd, de lagere in de onderbuik. Bij die laatste term denken we dan ook automatisch aan verkeerde emoties. Maar de term ‘gut feeling’ laat al zien dat de zaak ingewikkelder ligt, en dat er veel meer interactie is tussen de rede en de passies dan politieke rationalisten voor hun rekening willen nemen. Volgens George Marcus in The Sentimental Citizen (2002) kan emotie zelfs de sleutel zijn tot goed burgerschap. Mensen kunnen rationeel zijn omdat zij emotioneel zijn: emoties maken vaak de weg vrij voor de rede omdat zij comfortabel gewoontegedrag doorbreken.
In The Political Brain (2007) bevestigt Drew Westen dat het politieke brein geen neutrale rekenmachine is: denken doe je met je guts. Ideeën, argumenten en leiders moeten mensen emotioneel raken. Overtuigingskracht vergt een integratie van denken en emotie: dat is juist de functie van meeslepende politieke verhalen. De democratie is daarom niet zozeer een marktplaats van ideeën als wel een emotiemarkt. Positieve en negatieve gevoelens bepalen welke argumenten onze hersens bereiken en de tijd die we steken in het bedenken van tegenwerpingen. We omarmen graag convenient truths.
Politieke issues zijn altijd verbonden met belangen en waarden, en succesvolle campagnes activeren de emoties die in beide liggen opgeslagen. Waardenkwesties wegen daarbij volgens het Westen zwaarder dan belangenkwesties, omdat zij weinig vertaling nodig hebben om emotionele issues te worden. Een appèl aan materiële belangen blijft zwak wanneer mensen er geen beeld bij krijgen. Mensen stemmen op kandidaten die de juiste gevoelens bij hen oproepen, niet op degenen met de beste argumenten.
Er is daarom meer waardering nodig voor de emotionele politieke intelligentie van burgers.
In de klassieke ‘verzuilde’ rolverdeling staat de elite tegenover de massa als het redelijke hoofd tegenover de irrationele onderbuik. De populistische visie keert de rollen om: vrij baan voor de onderbuik, want het gezonde volksgevoel is een betrouwbaarder politiek kompas dan de gedachtenspinsels van een werkelijkheidsvreemde elite.
Maar het volk is lang niet zo onredelijk en de elite lang niet zo redelijk als het klassieke model suggereert. Ook politici en mediamakers hebben een onderbuik: zij worden evenzeer gestuurd door intuïties, emoties en belangen. Zowel volk als elite mixen verstand en gevoel, hoewel in verschillende mate. Terwijl het volk wel wat meer politiek verstand zou kunnen gebruiken, zou de elite wat meer politieke passie en morele durf kunnen uitstralen. Het is juist de functie van politiek en moreel leiderschap om emoties te articuleren tot idealen, dus om mensen te verheffen en te inspireren. Andersom moeten volkse emoties doorklinken in de democratie om te voorkomen dat de elite betweterig en technocratisch wordt. Elite en volk kunnen elkaar op die manier wederzijds matigen en in evenwicht houden.
In de democratie zijn we dus geenszins baas in eigen buik. De onmiddellijkheid van de emotie moet door de democratische wisselwerking worden ingetoomd. Daarom pleit ik voor een politiek van het hart: de anatomische plek tussen hoofd en onderbuik waar politieke sentimenten enigszins beheerst tot uiting kunnen komen. Terwijl de onderbuik moet opstijgen tot ‘hartniveau’, moet de rede naar hetzelfde niveau ‘afdalen’. Intelligente passiepolitiek wordt zo verbonden met de educatie van volkse politieke sentimenten.
Een helder relaas over denken vanuit hoofd, buik en hart op een wijze waar je het eigenlijk niet mee oneens kan zijn. De theorie klink goed, de praktijk is echter weerbarstiger. De route van hooft naar hart wordt te vaak belemmerd door (politieke) dogma’s. Het zijn juist deze, vanuit de verkokerde maatschappij ontstane, (politieke) dogma’s waarmee traditionele politieke partijen ten opzichte van elkaar proberen te onderscheiden.
Juist de afwezigheid van dogma’s is, naast het “alles” vanuit de buik kunnen roeptoeteren, de grote succesfactor van het populisme. Laat nu die afkeer voor het populisme voor traditionele politieke partijen maar al te vaak de aanleiding zijn om terug te grijpen naar de eigen oude vertrouwde dogma’s.
Een dogmaticus is een alweter met oogkleppen. . . . . (H. Nahr). De gang van hoofd naar hart gaat voor een dogmaticus niet meevallen.
Portemonnaie en straatbeeld geven de doorslag; beide hebben een redelijke ordening nodig.
Habla mucho pero no dice nada neuvo. (spaans spreekwoord)
OF TE WEL
praat (schrijft) veel maar zegt niets nieuws.
Nouja .... zelfs Femke “zag hem niet zitten”.
Het idee van een column is dat er een duidelijk begin en een eind aan zit en dat deze met elkaar in relatie staan. Dick Pels mist deze kwaliteit van een goede columnist. Zijn verhaal vliegt alle kanten op en is voor normale mensen nauwelijks nog te volgen. Pels pleit met veel omhaal voor de politiek van het hart. Wat dat ook mag betekenen.
Ik ben 32 jaar docent geweest en dan moet je moeilijke boeken en problemen begrijpelijk maken. Gelukkig hoef ik dat op deze site niet zogenaamd “maatschappelijk bewust” te doen, zoals sommige van mijn linkse collega’s deden (op mijn school verdwenen die trouwens als sneeuw voor de zon)
Het stuk van Pels is eerst geplaatst op gruwelsite Joop van de VARA. Dat is waarschijnlijk de reden dat het zo’n moeilijk leesbaar stuk is. Het “Hoofd” manifesteert zich niet alleen als moreel superieur, maar ook als intellectueel. Moeilijke – alleen voor de zelfbenoemde elite begrijpbare - stukjes horen daarbij; evenals afgeven op hen, die ze als niet behorende tot hun klasse beschouwen. De solidariteit en gelijkheidsgedachte gaan dan altijd even in de ijskast.
Pels begint met zijn beeld van het populisme, terwijl hij in een later stadium aangeeft dat er ook een andere vorm is. Het beeld dat hij van het volk (Henk en Ingrid) heeft is angstaanjagend.
Primitieve gevoelens krijgen vrij baan en grote bekken doen kakofonisch het woord. Zie hier zijn visie op het volk (populus)
Duidelijk een gevalletje van convenient truth.
Grappig is het feit dat Pels die toch links is, de klassieke klassenstrijd ten tonele voert. Elite versus volk. Het is grappig, omdat hij links niet traditioneel bij de onderdrukte klasse (het volk) plaats, maar bij de onderdrukkers; want dat de elite het volk altijd onderdrukt is een marxistisch gegeven.
Daarom ziet hij waarschijnlijk ook af van een nieuwe revolutie waarbij schoonschip gemaakt wordt en er nieuwe machtsverhoudingen ontstaan. Hij pleit voor het gevoelsmatig afdalen van zijn elite(waaronder de media!!!) naar een emotioneel niveau, waar consensus is tussen gevoel en ratio.
Hij vreest voor de gevolgen van een revolutie, hoewel die volgens de leer van het historisch materialisme alleen maar verbeteringen – zeker in linkse ogen – heeft gebracht!
Om het (zeer subjectief) te vergelijken. Uit de onderbuik komen. Kopvoddentaks, Islamitisch stemvee, doe eens normaal man, bedrijfspoedel en knettergek.
Uit het hoofd komt: Mengele, Eichmann, bruine horden, NSB’ers en racisten en de vertaling van “gesundes volksemphinden”
Waar Pels m.i. voor pleit is dat het hoofd haar emotie betrekt bij haar verstand.
Dus, ik vind jou Mengele, omdat Mengele vivisectie pleegde op Joodse kindertjes en jij wil mensen, die hun kinderen stelselmatig mishandelen, verplicht via de rechter aan de pil hebben.
Jullie zijn racisten, want veel islamieten hebben een kleurtje, dus kritiek op de intolerantie van de islam is racisme.
Zo kan ik natuurlijk doorgaan en bv. vragen waarom de representanten van de onderbuik het fysieke slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van de representanten van het hoofd (de vuisten?) maar de verdere invulling laat ik natuurlijk graag over aan het nieuw hart, dat gaat ontstaan door de knieval van de zelfbenoemde elite voor de onderbuik.
Daarna gaan Henk en Ingrid natuurlijk ook hun verstand volgen en op Groen Links stemmen!
Onderdrukking en (marxistische) elites ....
Wellicht kent Pels het kinderliedje ‘Hoofd schouders knie en teen’ en indien niet dan kan hij zich dit wellicht eigen maken. Net als in dit bekende liedje gaat zijn stukje alle kanten uit maar heeft geen enkel raakvlak met zijn genoemde pleidooi.
Daarna gaan Henk en Ingrid natuurlijk ook hun verstand volgen en op Groen Links stemmen!
Mijn vrouw heet geen Ingrid en ik stem CPN !!!!!
Lees het stuk van Pels nog een keer en kijk daarna naar het optreden van Pim bij Barend en Van Dorp!
Wat verschrikkelijk. De woede komt weer helemaal naar boven!
Mulder de politiek correcte miskwal, die uitsluitend iemand aanpakt op zijn homoseksualiteit en zijn extravagante gedrag. Dat mag niet van meneer! Politiek is alleen voor heteroseksuele mannen; het liefst apatisch en amorf.
Daarnaast het voortdurend in de rede vallen van Pim.
Zelfs op het laatst voor de deur met een conclusie komen die absoluut onjuist is en Pim onverdraagzaamheid in de mond leggen: “Die buitenlanders moeten eruit! Kijk het na:"Hij verzint het ter plekke!”
Hier voor de haat gezaaid, die Volkert Van de Graaf zal aanzetten tot zijn actie om het op te nemen voor de bedreigde minderheden.
Hier ligt de kiem van het latere geweld!
Het wordt rustig en beredeneerd gepareerd door Pim, maar Onze Lieve Heer hoort hem brommen (prive deed hij dat luidkeels)
Hoop dat Pels het nog een keer ziet.
Hier zie je de representanten van het Hoofd (media)rationeel en argumenterend discussiëren met de representant van de Onderbuik, die “gevoelens van haat met een grote bek manifesteert?”
Ongelooflijk dat je na het zien van deze beelden nog zoiets beweert.Dat moet Pels gedaan hebben gezien zijn boek “De geest van Pim”
Het Hoofd en de Onderbuik laten zich zien, maar in precies de andere bezetting dan Pels ons wil doen geloven
Precies Ronald, het linkse establishment, zogenaamd politiek correct.
Wij zijn zo progressief. Hoezo progressief ??? Moralisten zijn het met altijd een dubbele agenda.
Kijk maar weer vandaag. Men begon met Mauro en inmiddels ligt er alweer een programma voor een uitzondering voor de vele honderen Mauro’s.
Waar enkele weken geleden door dezelfde mensen nog werd gesteld dat het maar om enkele jonge asielzoekers ging, gaat het nu al om enkele honderden. Natuurlijk is de verborgen agenda een nieuwe generaal pardon. Logisch, wat electoraal heeft men die groep hard nodig om straks nog iets te kunnen redden. Maar we blijven natuurlijk rechts wel moraliseren en vooral demoniseren en als er ongelukken gebeuren vooraan staan en huilen. Terwijl we allemaal weten en vooral niet moeten vergeten wie de aanstichters zijn. Laten we hopen dat men bij justitie niet zo dom is om in 2012, 10 jaar nadat Pim werd vermoord, zijn moordenaar los te laten.
Denk eraan deze pseudo intelectuele marxisten zijn tot alles in staat !!!
Ik ben boos dat zie je zeker niet.
"Populisme is de emancipatie van de onderbuik
Deze definitie is net zo krom als de definitie van democratie die de politiek er op na houdt
Voor de meeste politici is dat namelijk dat wij de keuze hebben wie van hun we volgen, lastig is daarbij natuurlijk dat op sommige gebieden niet veel keuze is wie te volgen, kijk naar europa, kijk naar immigratie, kijk naar zwaarder straffen.
Democratie betekend volgens mij nog altijd dat onze volksvertegenwoordigers (de naam zegt het al) doen wat wij willen dat er gedaan wordt. Oh wacht ik zie het probleem dat is wat men het onderbuikgevoel van populisme noemt.
De realiteit is dat mensen willen dat de overheid problemen oplost, files, misdaad etc, uiteindelijk zal het de meeste mensen een zorg zijn of deze persoon rood, groen blauw of wat dan ook droomt.
Dat de meeste politici problemen gekleurd door ideologie bekijken is bijna een groter probleem dan het probleem zelf
Inderdaad Pantera met zo’n gekleurde multikul-regenboogbril zien de meeste politici niet echt helder en scherp. Probeer ze maar niet een andere model of andere opticien aan te bevelen want dat weigeren ze categorisch.....
Dit is een geweldige bron die u leveren en je geeft het gratis weg. Ik geniet van het zien van websites die de waarde van het verstrekken van een uitstekende bron voor gratis te begrijpen. Ik echt hield het lezen van uw post. Bedankt!