Gastcolumn
Elke week kunt u op deze plek een nieuwe gastcolumn lezen. De columns zijn van de hand van verschillende bekende Nederlanders die op op prikkelende wijze hun mening met u delen. Leefbaar Rotterdam hoopt hiermee het politieke debat aan te moedigen.
De verschillende gastcolumnisten zijn: Maurice de Hond, Bram Peper, Ronald Sørensen, Robbert Baruch, Maarten van Rossem, Mr. A.M. Zwaneveld (Ombudsman Rotterdam), Dick Pels en André Krouwel.
Gastcolumns
mei 17, 2012
Verlost!
door Maarten van Rossem
mei 09, 2012
Het telefoonnummer van de Voedselbank?
door Anne Mieke Zwaneveld
april 26, 2012
Sociaal gezicht ontmaskerd
door Drs. I.C.J. Lamers-Versteeg
april 20, 2012
Het verdriet van Noorwegen
door Bram Peper
april 12, 2012
Verantwoordelijkheid
door Victor Reijkersz
april 06, 2012
De Klaagkabouters
door Paul Verspeek
maart 29, 2012
Het roer is om!
door Hugo de Jonge
maart 24, 2012
Turkije & het schoothondje
door Mohammed Benzakour
maart 12, 2012
Fortuyn tegen Melkert: Tweede Ronde
door Hans van Willigenburg
maart 03, 2012
Populisme, waarom het zo goed is!
door Ronald Sørensen
februari 26, 2012
Markerink ontbreekt
door Robbert Baruch
februari 22, 2012
Crisis in de sociaal-democratie
door Bram Peper
februari 16, 2012
Gaat Obama de verkiezingen winnen?
door Maarten van Rossem
februari 09, 2012
Bij leefbare wijken horen bibliotheken
door Arjan Vliegenthart
februari 05, 2012
Kazachstan aan de Rijn
door Maurice de Hond
januari 29, 2012
De droombaan van Pastors
door Mohammed Benzakour
januari 25, 2012
Aangifte?
door Ronald Sørensen
januari 19, 2012
Paradox voor ‘t Volk
door Paul Verspeek
januari 12, 2012
Ouder worden aan de Maas
door Anne Mieke Zwaneveld
december 22, 2011
Een dag uit het leven van de rijksambtenaar
door een anonieme rijksambtenaar
december 14, 2011
Tussen hoofd en onderbuik zit het hart - Pleidooi voor emotioneel burgerschap!
door Dick Pels
december 08, 2011
Hoe leefbaar is Leefbaar Rotterdam?
door Mohammed Benzakour
november 30, 2011
Perspolitie
door Ronald Sørensen
november 23, 2011
Broeders, hoort hoe gelijkheid spreekt
door Robbert Baruch
november 13, 2011
De Islamisering van Rotterdam
door Paul Verspeek
november 03, 2011
Hoe hypocriet kan de PvdA worden?
door Victor Reijkersz
oktober 28, 2011
Linkse Kommer & Rechtse Sprookjes
door Mohammed Benzakour
oktober 23, 2011
Bestuurlijk tranendal
door Bram Peper
oktober 16, 2011
Wie is er bang voor de vrijheid van meningsuiting?
door Dick Pels
oktober 13, 2011
De Pacificatie van Rotterdam
door André Krouwel
september 29, 2011
Massa-immigratie van kansarmen bestaat al lang niet meer
door Maarten van Rossem
september 15, 2011
Help België uit haar lijden
door Ronald Sørensen
september 08, 2011
Ombudsman, vriend of vijand?
door Anne Mieke Zwaneveld
september 01, 2011
Het verschil tussen bewoners en burgers
door Robbert Baruch
augustus 25, 2011
Naar een Europese Lente?
door Maurice de Hond
donderdag, december 22, 2011
GASTCOLUMN
De gastcolumnisten schrijven volledig op eigen titel en niet op die van Leefbaar Rotterdam.
Een dag uit het leven van de rijksambtenaar
door een anonieme rijksambtenaar
Als ik de lange gang oploop, passeer ik tientallen mensen die achter het glas aan het werk zijn. Althans, ze zijn aanwezig. Geen enkel geluid dringt door het glas heen. Ik kan niet zien of men achter de computer druk bezig is met een serieus vraagstuk, of met een spelletje Wordfeud.
Aan de geconcentreerde blikken te zien, gok ik op het laatste.
Deze gastcolumn is geschreven door een rijksambtenaar die om begrijpelijke redenen liever anoniem wil blijven.
Ik sla rechtsaf de toren D4 in. Al snel kom ik op mijn eigen gang waar ik zie dat X. in een zeer geanimeerd gesprek is met mijn baas. Zoals iedere morgen kan dit wel een uurtje duren en ik kan er niets van zeggen. Ik kan het wel, maar het heeft geen zin. Ambtenaren laten zich niet makkelijk corrigeren. Er zijn wel manieren om mensen weg te krijgen maar dat vergt een engelengeduld. De snelle weg is het vertellen van een Turkenmop, discriminatie! Of het anoniem aangeven van een collega bij het Bureau voor de Integriteit. Zo heeft de NSB toch nog gewonnen!
De dag begint, alsof je een bord rijstepap met kiezels krijgt opgediend.
Ondanks dat Allsource regelmatig koffieboon-onderzoeken uitvoert, worden de koffieautomaten nauwelijks gebruikt. Men zet zelf koffie met van thuis meegenomen apparaten zoals oude Senseo’s en andere soorten. In het verleden veroorzaakten die apparaten nog wel eens ontploffingen. Sindsdien heeft men alle apparaten door een bedrijf laten keuren. Indien goedgekeurd, is het snoer voorzien van een officiële gele sticker. Zonder gele sticker kan de betreffende waterkoker of whatever nooit meer worden gebruikt.
Ik neem mijn e-mail even door. Morgen is er een teambuilding. De laatste keer ben ik nog niet vergeten. Hoe om te gaan met de enorme bezuinigingen en de grote aantallen verwachte ontslagen. De sessie was ergens in Drenthe op de hei. Het werd gegeven door een gepensioneerde marinier die er zo te zien goed van at. Zijn eerste stelling was “diversiteit is een zegen voor de organisatie”. De rest van de dag heb ik achter de feiten aangelopen. Niet dat dát het laatste stukje onzin was hoor. Na veel gezwets over ‘cirkels van invloed’ en ‘Belbins teamrollen’ gingen we over op het buitengedeelte. Wandelen op de hei in colonne. Er mocht niet gepraat worden. Ergens halverwege moesten we een balspel spelen. Zonder bal, maar door de geluiden van de bal na te bootsen door ‘Swooz’ (het zoeven van de bal) en ‘Booink’ (het raken met de hand) te roepen. Hoe lullig kun je je voelen op de hei? Volwassen vrouwen en mannen met veelal hoge opleidingen. Volkomen kritiekloos laat men op zo’n dag krankzinnigheden over zich heen komen.
Aan het einde van de training mag iedereen een metaforisch verhaal vertellen over hoe men de dag heeft ervaren. Alleen het eerste verhaal is origineel. De rest volgt met bloody hoera over hoe enorm zinvol dit alles is geweest. Ik mag als laatste iets zeggen. Ik vertel het verhaal van de adelaar die boven een gebergte in een enorme hagelstorm terecht is gekomen. Als speelbal van de wind tuimelt hij naar beneden. Hij ziet een zwarte rots en met zijn laatste krachten ziet hij kans zich daar naar toe te worstelen. Als hij uitgeput zijn klauwen uitslaat, glijdt hij weg want vindt geen houvast op het met rijp beslagen zwart basalt. De roofvogel stort reddeloos de afgrond in.
Bij het informeel samenzijn ’s avonds had ik het gevoel voornamelijk te worden gemeden.
Persoonlijk meesterschap is de nieuwste term uit de Tjakka-wereld die ik bij het managementteam-overleg hoorde. Termen komen en gaan net zoals centralisatie en decentralisatie. Sinds ik bij het Rijk werk, heb ik nog nooit een reorganisatievrije periode gekend. Reorganiseren is het perpetuum mobile van de ministeries. Ik ken collega’s die zich nog nooit met iets anders hebben beziggehouden in hun carrière. Vaak tuimelt men van de ene weer de volgende in. Nooit vraagt men zich schijnbaar af of dit wel nodig is. Laat staan dat er een grondige evaluatie volgt. (Stel je voor, want dan zou wel eens de nutteloosheid kunnen blijken). De vakbonden doen hier trouwens keihard aan mee.
Deze keer is het wel erg serieus. Nergens is er meer geld voor. Behalve natuurlijk voor de peperdure teambuildingsdagen. Voor de rest is schraalhans meester. Toiletten worden pas gerepareerd als meer dan 50% van de wc’s kapot zijn. Het groen rond de gebouwen is een wildernis. Ook de ramen zijn al maanden niet gelapt.
Veranderingsmanagement, change, change! De geest van de halfbloed uit Hawaï is over ons nedergedaald. Yes we can! Uiteindelijk geloof ik niet dat er veel -ten goede- gaat veranderen, maar de wil is er. Een ijzeren wil. Verandering is goed! Verandering lijkt gvd wel de nieuwe religie. Het uiteindelijke doel is de straks ontslagenen met een glimlach de poort uit zien te krijgen.
Budgetten moeten op, anders vloeien ze van de afdeling terug naar de grote pot. Het gevolg is dat het geld dan vaak maar verkwanseld wordt. Neem bijvoorbeeld de beloningen voor het personeel. Ieder jaar is het weer een strijd over wie dat geld wordt verdeeld. Uiteindelijk zijn het altijd dezelfde mensen die wat krijgen, ook al heeft men geen moer uitgevoerd.
De bedrijfskantine wordt de laatste tijd maar matig bezocht. Sinds Allsource zich voornamelijk op biologisch voedsel is gaan richten, zijn de prijzen haast verdubbeld. Allemaal ‘fair trade’ producten op de halal frikandellen na dan. Zelfs tijdens de ramadan periode was er nog een aparte halal vitrine. Moslims zie ik echter nooit in de kantine.
Door de hoge prijzen komt er dus bijna niemand meer. Men neemt zelf brood mee van thuis. Hiervan wordt de helft weggegooid in de prullenbakken op de afdeling. Door de bezuinigingen worden die bakken niet meer iedere dag geleegd. Een enorme muizenplaag is het gevolg. Op de onderste verdiepingen zijn ook al ratten gesignaleerd, al zou dat gerucht wel eens door een bekende stokebrand verspreid kunnen zijn.
Vannacht had ik een angstige droom. Ik zat in een kajak dicht in de buurt van een enorme waterval. Achter mij aan kwam mijn oudste zoon die ook in een kajak zat. Dat ding was echter koraalrood. Naast hem dook een meerkoppig monster op. Ik wilde hem waarschuwen maar het ging niet. Ik brulde zo hard ik kon. Het geluid werd echter volkomen overstemd door het water, dat in enorme golven naar beneden stortte.
‘A.U.B. doorspoelen!’ staat op het bordje dat boven het toilet aan de muur hangt. Ik overweeg één van de toiletten te saboteren zodat het hele zooitje eens gerepareerd gaat worden. Twee van de vijf pisbakken zijn al maanden overdekt met plastic zakken. Er zit een sticker op waarop staat dat reparatie spoedig gaat volgen en dat het defect al is aangemeld bij de desbetreffende instantie.
Ik verlaat het kolossale gebouw via talloze gangen waarin ik na jaren soms nog de weg kwijtraak. Soms dwaal ik er door heen en kom op afdelingen waar ik nog nooit van heb gehoord. Er gaan verhalen dat er vroeger spookafdelingen bestonden die officieel tussen reorganisaties door al waren verdwenen. Nog jaren zaten er dan mensen te werken. Ik weet niet of dat zo is, maar verbazen zou het mij niet.
Ik nader de uitgang en verlang naar mijn flexdag morgen. De vierdaagse werkweek zit er op.
Werken bij het Rijk heeft positieve kanten. Maar de randverschijnselen zijn killing.
Retweet
Mooie column zeg ! Deze ambtenaar had beter schrijver kunnen worden....
Als deze man zo naar z’n baan kijkt, is het de hooste tijd om te gaan solliciteren. Anders kost het hem zijn hart.
Leuke karikatuur van mensen die door de politiek zijn aangesteld om in hun opdracht taken uit te voeren. Het stukje zegt eigenlijk meer iets over het niveau van de politieke ambtsdragers, die de ambtenaren moeten aansturen!
Wat ik niet vind kunnen op de Leefbaar Rotterdam website, is dat we met een anonieme columnist gaan werken. Echt Leefbaar Rotterdam onwaardig! Bij Leefbaar Rotterdam zeggen we wat we denken en doen we wat we zeggen, in de openbaarheid en niet in of vanuit de achterkamers!
Laten wij waken over de vrijheid van spreken!
Robert natuurlijk is het beter om met open vizier te strijden maar deze ambtenaar verwoord niet voor niets anoniem hoe het er bij hem toegaat. Helaas kan over deze en andere misstanden niet frank en vrij gesproken worden.
Robert, LR zelf zal toch de naam van deze schrijver kennen? Dat hij/zij niet bij naam genoemd wil worden is logisch gezien de mentaliteit die heerst bij veel ambtelijke diensten. Als de dames en heren ambtenaar het op je voorzien hebben kunnen ze je het leven behoorlijk zuur maken zo is mijn ervaring. Ik persoonlijk heb een langlopend geschil met de gemeente Rotterdam gehad waarbij ambtenaren er niet voor terugdeisde om valse beschuldigingen aan mijn adres te doen. Uiteindelijk heb ik de zaak met veel vijven en zessen gewonnen, maar toen hadden ze al zoveel laster de wereld in geholpen. Het meest trieste aan de zaak was nog de uitspraak van een ambtenaar toen ik hem met de valse beschuldigingen confronteerde na de uitspraak: ‘Dat hoort er allemaal bij, dat moet u niet persoonlijk opvatten’. Als je in zo’n PvdA-omgeving werkt is het raadzaam om de inhoud van deze column niet met naam en toenaam te schrijven. Vooral niet op de website van het door veel linkse profiteurs gehate Leefbaar Rotterdam.
Fantasie of werkelijkheid ?
Afgestompt of frustratie ?
Teleurstelling of fantasie?
En waarom de frustratie van een Rijksambtenaar op deze site ?
Daar kan je als lokale partij maar weinig mee!
De Rijksmabtenaren zijn al op verschillende wijze bevoordeeld boven de gemeenteambtenaren.
Laat hem gaan klagen bij Agnes die was altijd al meer voor het rijk dan voor de andere ambteneren.
O,even tussen door, denken jullie ook dat Agnes in het komende kabinet minister wordt
Herkenning alom in deze column. Ik ben er voor weggegaan, snel het bedrijfsleven in. Ik spreek over twintig jaar terug!!
Voor het einde van het jaar werd nog even voor tonnen geïnvesteerd in printers en beeldschermen, anders werd het budget het jaar daarop minder. Waarschijnlijk staat het nu nog steeds in dozen in de kelder van het betreffende ministerie. Goed voor de werkgelegenheid van de desbetreffende leverancier, maar verder niks anders dan verspilling.
We hadden een 8-urige werkdag. Hoe kan het dan zijn dat het om 9 uur en 16 uur spitsuur was bij de liften?
Ik moest van mijn directeur wat ‘minder hard werken’, anders kon het wel eens zo zijn dat mijn collega’s zich geroepen voelden om ‘mijn tempo’ bij te houden. Mijn tempo??? Daar werd ik gvd toch voor betaald?
De hoeveelheden aan ‘overleg’, overleg en nog eens overleg over eenzelfde onderwerpje, zonder ooit een besluit te nemen.
Later heb ik een kort project gedaan bij een ander ministerie, gedetacheerd vanuit bedrijf x.
Als ik dan op de gang liep, zag ik inderdaad vele naar hun PC staren. Ze waren bezig met trouble-shooting, te weten bij het oplossen van spelletjes. Op vele beeldschermen was patience te zien.
Ik kan er een boek over schrijven, maar laat het hier maar bij. Als ik nu te maken heb met ambtenaren, dan merk ik dat er in die 20 jaar geen moer verandert is.
"In de publieke en semi-publieke sector verdienden vorig jaar bijna 2200 mensen meer dan de balkenendenorm. Van hen werkten er 51 bij organisaties als het Rijk, gemeenten en waterschappen.
Dat blijkt uit een overzicht van minister Spies van Binnenlandse Zaken van topinkomens die met belastinggeld worden betaald. De mensen die boven de balkenendenorm van 193.000 euro zaten, verdienden gemiddeld ruim 234.000 euro.
In 176 van de gevallen ging het om een ontslagvergoeding, waardoor mensen boven de balkenendenorm uitkwamen. Onder de veelverdieners zijn veel medisch specialisten.”
blijkbaar is er nog wel wat te bezuinigen
Kan me nog herinneren dat op mijn school een extra managementlaag werd ingevoerd: Coördinatoren. Die gingen het werk doen van de conrectoren, die dus niets meer te doen hadden.
Gevolg: De conrectoren werden op “cursus” gestuurd om te leren hoe ze hardwerkende docenten zo veel mogelijk lastig konden vallen met allerlei nutteloze opdrachten die geen flikker met het lesgeven te maken hadden. Merkwaardig bijverschijnsel. Na aanvankelijke scepsis gingen ze zichzelf (te) serieus nemen. Niet het lesgeven stond centraal, maar de wijze waarop gerapporteerd werd.
Toen LR in 2002 de scepter overnam hebben we de bestuursdienst (hulp van de wethouders) gedecimeerd. Geen mens had het in de gaten. Uiteraard zijn ze nu allemaal weer terug met o.a. de financiële catastrofe als gevolg. Partijgenoten hè.
Ik heb ooit een stadswandeling willen maken met een plattegrond van de stad Rotterdam. Na een rondje doorsturen en weer terugkomen bij het beginpunt, kreeg ik er wel lol in.
Met een collega, die het niet wilde geloven, ben ik het rondje weer gelopen om toen we bij ons startpunt terug waren verwezen zelf te opperen: “Er is toch een cartografische dienst?”
Die zat op het Marconiplein! Wij erheen, ondertussen al heel balorig,en aangekomen bij de betreffende ambtenaar de vraag gesteld: “Mogen we een kaartje van de stad in onze wandeling opnemen?”
Dat kon pas na een afspraak, want hij had het enorm druk. Nu ken ik het begrip beroepsdeformatie, dus ik vroeg iets over het maken van kaarten. De “drukke” ambtenaar begon uit te weiden over kaarten maken en kaarten van Rotterdam in het bijzonder. Hij leidde ons naar een ruimte waar meerdere kaarten lagen en gat ons een uitstekende kijk op het cartografisch wel en wee van de stad.
Een uur later merkte ik op dat we in die tijd ook zaken hadden kunnen doen. Als door een adder gebeten stopte hij met uitleg en leidde ons naar de uitgang.
We hebben het kaartje zelf getekend!
Toch heeft men het bij de Bestuursdienst nog zo druk dat men - ondanks diverse herinneringen - een jaar na het verzenden van een brief aan wethouder van Huffelen (http://www.bds.rotterdam.nl/Bestuurlijke_Informatie:7/Raadsinformatie/Gemeenteraad_2010_2014/2011/Kwartaal_1/Raadsvergadering_van_27_januari_2011/Mededeling_van_ingekomen_stukken_met_betrekking_tot_de_raad_en_de_commissies_zoals_genoemd_op_de_doorlopende_lijst_2010_week_51_en_52_en_2011_week_1_en_2/Overige_brieven/11gr2a_Afschrift_van_een_brief_aan_wethouder_Van_Huffelen_over_de_Groenzone_Maasmond) nog niet tot een reactie heeft kunnen komen.
Ik ken nog een aardige anecdote.
Onze jongste zoon is direkt na zijn school een jaartje duvelstoejager op het stadhuis geweest. Zo moest hij ook post rondbrengen.
Na een week werd hij door zijn chef gesommeerd altijd eerst te kloppen voor hij een deur opende.
Het was hem ook al opgevallen dat hij - op het moment dat hij onverwacht binnenkwam - de computerschermen zag verspringen.
Nu hoorde hij na het kloppen pas als het scherm op iets anders gezet was. “Binnen!”
"duvelstoejager” ??
Was er dan geen gewone werkgever te vinden die Lars wilde ?
Tja zo ben ik ook opgegroeid.Mijn vader was goenwe arbeider; woensdags zat mijn moeder in de keuken te janken omdat het geld op was, maar de week nog niet. vlees: een keer per week, het goedkoopste van het goedkoopste. Melkproducten: minimaal; was schoolmelk. Toen ik examen deed van middelbare school ging de examinator een uur langer door met wiskunde; de examencommissie moest vergaderen; ik was de enige “10” op de cijferlijst in dat jaar voor amersfoort. Maar doorlersn of studeren; daar was geen geld voor. moest gaan werken. In die periode waren de lonen laag; in het bijzonder als je jonger was 23. Mijn loon was de kamerhuur. Maar wij geloofden in die politieke troep van land en samenleving opbouwen, en dus zagen we af van redelijk loon. Vandaar dat mijn generatie alleen maar verachting kan opbrengen voor asociale honden in den haag die alle sociale voorzieningen incl ziekenfonds vernietigd hebben, die wij hebben opgebouwd. Het tuig van de zittende partijen zou naar een gulag moeten. De nodeloze armoede waarvoor zij verantwoordelijk zijn, het aantal overbogige zelfmoorden die daar uit voortkomt, de sociale misere, dat mag niet ongestraft blijven.
Commentaar pagina 1 van 1 paginas
*=bijdrage door ongeregistreerde reageerder