vrijdag, oktober 22, 2004


Wat is er asociaal aan ons beleid?

Dit College en dan vooral Leefbaar Rotterdam, de partij van Pim Fortuyn, werkt tweeëneenhalf jaar na de verkiezingen nog steeds als een rode lap op de lokale SDAP-veestapel. Dat bleek ook weer vorige week tijdens onze algemene beschouwingen.

De kritiek luidt altijd dat we een asociaal beleid voeren: veel repressie, en we zouden mensen in de stad tegen elkaar opzetten. Kritiek die er al was vóór we ook nog maar iets hadden gedaan overigens. Kritiek ook die klakkeloos wordt overgenomen door de lokale media en door de linkse elite in stad én land. We made up our minds, do not confuse us with the facts. Het motto van de conservatieve machthebber.

Wat is er asociaal aan ons beleid? Is dat de net ingevoerde inkomenseis? Wie aanspraak wil maken op een woning in één van de verloederde delen van de stad, moet een regulier inkomen hebben, en 120 % van het minimumloon verdienen. Dat moet leiden tot een meer gemengde bevolking en dat moet er weer voor zorgen dat mensen die een beetje stijgen op de maatschappelijke ladder in de buurt willen blijven wonen in plaats van zo snel mogelijk te verhuizen. Zo’n maatregel helpt dus de mensen die er nu wonen, en beschermt de zwakkeren tegen een slechte woonomgeving. Wat zou u zeggen: Sociaal of asociaal?

Nog een voorbeeld: de meiden van de Keileweg. We sluiten volgend jaar de tippelzone waar zij mensonterend worden misbruikt, en we geven ze allemaal een thuis, begeleiding, een uitkering en verzorging! Critici focussen vooral op de sluiting van de neringdoening en noemen dat asociaal en repressief. Wat we nastreven voor álle mensen in de stad en dus óók voor deze vrouwen is een menswaardig leven in een fatsoenlijk huis in onze prachtige stad. Maar dát wordt zelden genoemd, en zeker niet geprezen door anderen, zoals de voornamelijk SDAP-gezinde journalisten, deelgemeentebesturen en de zorgsector.
Want stel je voor dat je een probleem oplost, dan zitten zij meteen zonder werk.
Wie is er hier sociaal en wie asociaal?

Het is pas echt asociaal om mensen af te schrijven: om ze niet te laten werken; om ze niet van de drugs af te helpen, om ze niet streng aan te pakken, om de moslims en anderen niet met elkaar in debat te laten gaan, om ze niet als mens te behandelen.
Wij hebben hoop en zien perspectief; ook deze mensen kunnen hun eigen verantwoordelijkheid oppakken - tenminste voor een deel. En voor de rest zorgen wij, we laten niemand meer aan zijn lot over. En als wíj de hoop zouden opgeven, zouden we vertrekken, in plaats van te blijven zitten en iedereen moedeloos proberen te maken.

Kritiek hebben mag. Van mening verschillen is de kern van het debat en legt de basis voor democratisch gelegitimeerde verandering. Maar waarom meent links Nederland toch altijd de morele superioriteit te kunnen claimen en waarom denken ze moeiteloos te kunnen betogen dat ons beleid rechts is en dus asociaal?
Waarom is links zijn beter?

Papegaaiende journalisten, uitgebluste babyboom-ambtenaren, van belastinggeld van de arbeiders profiterende kunstliefhebbers, en andere beroeps-SDAPleden, Ze zéggen dat ze solidair zijn met mensen die minder bevoorrecht zijn en doen daarbij meteen alsof zij de enigen zijn.
U moet geen auto rijden: u moet zich niet ergeren aan uw niet-Nederlands sprekende Somalische buurvrouw, u moet begrip hebben voor onderdrukking van Islamitische vrouwen. U moet andere culturen kritiekloos accepteren en wij weten ook nog van welke kunst u moet genieten. De linkse Nederlandse elite is solidair met u en weet wat goed is voor u.
Waar halen ze het recht vandaan. Ik zal u zeggen: nergens. Dat hebben ze zichzelf gegeven en pas nu wordt het van ze af gepakt. Door de mensen in het land, door het vierkante beleid van dit kabinet, en in Rotterdam door een college dat wél aan vernieuwing durft te doen. Dat doet pijn en dat zie je.

De discussie zou niet moeten gaan over woorden, over links of rechts, maar over daden en resultaten. Het gaat erom of het werkt. Ik hoop dat u ons daar straks op gaat afrekenen.