Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

vrijdag, december 03, 2010

Vooroordelen, Fehlleistungen en geconditioneerde reflexen

Tijdens de begrotingsbehandeling maakte mevrouw Kriens een verspreking. Bij het afwijzen van een motie zei ze: "Ik raad deze motie van Leefbaar Rotterdam af." Op zich niets bijzonders natuurlijk dat je als verlengstuk van je ambtenaren tegen een motie van ons bent, maar deze motie was van Groen Links!

Grappig is dat deze verspreking door Freud himself al werd verklaard. Hij noemt het een Fehlleistung. Onderbewust ben je ergens enorm tegen en zonder dat je het in de gaten hebt, flap je dat er ineens uit. De behandeling tegen zo’n onbewuste aversie bestaat uit het – liggend op een rustbank – bewust maken van je onderbewuste.

“Vertel eens Jantine, wanneer hoorde je voor het eerst de woorden Leefbaar Rotterdam?”
Diepe zucht. “Dat moet in 2001 gebeurd zijn.”
“Wat voelde je? Blijf maar rustig en haal diep adem.”
“Dat was met die eh, eh, Fortuyn. Els waarschuwde me ervoor.”
“Ik zie dat je onrustig wordt. Wat roepen die woorden bij je op?”
“Een diepe, niet te definiëren afkeer. Ik moet er van rillen”

Zo zal dat een beetje gaan, veronderstel ik. Op voorwaarde natuurlijk dat Jantine wil genezen, want vooroordelen horen bij regentenpartijen; linkse in het bijzonder. Sterker nog, ze leven ervan en roepen ze dus bewust op.

Andere psychologen die een verklaring voor Kriens verspreking hebben, zijn Skinner en de bekende Pavlov, die alles verklaren uit aangeboren en aangeleerde reflexen: Geconditioneerde reflexen. In het geval van Kriens moet dat aangeleerd zijn.
Het principe is eenvoudig. Licht op rood… remmen! Bal op je af… koppen, vangen of bukken: al naar gelang je is aangeleerd. Bij Jantine is het: Leefbaar Rotterdam… tegen! Een geconditioneerde reflex die is aangeleerd tijdens groepssessies, die partijbijeenkomsten c.q. partijvergaderingen worden genoemd. Jantine is dus niet de enige. Het genezingsproces is in dit geval totaal anders en het kan alleen worden bewerkstelligd via belonen of straffen. Ik kies om begrijpelijke redenen voor het laatste.
Jantine komt een ruimte binnen en wil een Leefbaar Rotterdam verkiezingspamflet van de muur halen. Korte stroomstoot. Ze bladert een aantal papieren door en gooit automatisch de Leefbaar Rotterdam folder weg. Langere stroomstoot. Ze leest een rapport en bij de woorden Leefbaar Rotterdam fronst ze haar wenkbrauwen. Twee stroomstootjes. Geïrriteerd zegt ze: “Verdorie, door dat waardeloze Leefbaar Rotterdam krijg ik straf!” Flinke stroomstoot! Ik zal nu stoppen voor mijn fantasie op hol slaat, maar ik denk niet dat Jantine zich laat behandelen.

Voorlopig zitten we er wel mee. In onze raad barst het van de vooroordelen die leiden tot geconditioneerde reflexen en of Fehlleistungen. Daar waren we gisteren ook weer getuige van. M. Cetin van het CDA meende te moeten zeggen, dat hij niet wist dat Leefbaar Rotterdam zo’n sociaal gezicht heeft, toen Hennie Van Schaik het opnam voor kinderen die in huizen wonen die zijn afgesloten van de verwarming. Het enige positieve aan zo’n opmerking is het feit dat hij zijn vooroordeel zo openlijk ventileert. Zo bijzonder vindt hij het, dat we het voor kinderen opnemen. Dat het erg beledigend is, geen probleem. Leefbaar Rotterdam is slecht (vooroordeel) dus beledigen gaat automatisch (reflex) of onderbewust (Fehlleistung). Dat we alleen hard zijn tegen mensen die doen alsof ze zielig zijn, komt niet bij hem op. Past ook niet in zijn belevingswereld, want we hebben bezwaar tegen zijn heilige boek, waarin we 23 keer verwenst worden, dus voor hem is het logisch dat we kinderen gewoon in de kou laten zitten. Kinderen helpen is alleen werk voor het CDA, dat net daarvoor twee aanslagen op een alleenstaande moeder en haar kind -volgens sommige gelovigen dus een hoer - als een incident afdeed in plaats van te constateren dat het een ernstige vorm van discriminatie betreft. Hier komt een ander vooroordeel om de hoek kijken, dat leidt tot een reflex. Vooroordeel: Discrimineren wordt uitsluitend door slechte autochtonen gedaan. Heel makkelijk bij iedere conflictsituatie zoals een afwijzing, slechte beoordeling, mislukte sollicitatie, reprimande, bekeuring of anderszins. Reflex: beschuldigen van discriminatie. Ander toepasselijk vooroordeel: Allochtonen discrimineren niet. Reflex: Hier is sprake van een incident.

Nee, voer voor psychologen zo’n gemeenteraad.