Probleem is dat mevrouw Kriens de waarheid in pacht heeft. Heel haar leven al. Eerst wist ze precies hoe een samenleving helemaal gemaakt kon worden.
Daarna heeft ze zich vooral bezig gehouden met onderwijs. Zelf een paar jaartjes les gegeven op een schakelklas en daar zo ontzettend veel wijsheid opgedaan, dat ze de rest van haar werkzame leven vooral anderen heeft lastig gevallen door te zeggen hoe je eigenlijk les moet geven.
Nu is ze in haar hiërarchisch gestuctureerde partij op een plek gekomen, dat ze geen fouten kan maken.
Dit is dus ook geen fout Marijana, want die heeft mevrouw Kriens nog nooit van haar leven gemaakt. Mocht het toch fout gaan (wat Onze Lieve Heer verhoedde) dan zal het aan anderen liggen.
Ook een beetje naïef trouwens dat je zoiets als inhoud bij haar verwacht.
Afspraken met D 66 (45 jaar niets) zijn moeilijk en vermoeiend.
Je speech was/is erg goed.

http://www.leefbaarrotterdam.nl/index.php/new/comments/geen_meldcode_maar_meldplicht_kindermishandeling/

Mijns inziens gaat de veiligheid van het kind voor op de privacy van de geweldplegers.Ik weet dus niet wat die hulpverleners bezield om mishandelingen vaak niet te melden....

@rob,

enige juiste argument om mishandeling niet te melden is dat het melden er toe zou kunnen leiden dat volgende keer als kind mishandeld wordt het niet eens naar de dokter wordt gebracht.

tevens zal er in veel gevallen ook onzekerheid meespelen. het kind zou immers ook echt van de trap gevallen kunnen zijn?

opvolging van een melding is dan ook heel belangrijk.

er is niks ergens dan iets melden en er dan achterkomen dat er niks mee gedaan wordt, maar dat de aangemelde persoon wel weet dat jij ze “verlinkt” hebt.

Als de meldingcijfers (1% ?) zo laag zijn als hier boven geschreven is dat denk ik wel reden om uit te vissen waarom ze zo laag zijn. Enkel dat hyprocratus-achtige gedoe van confidentialiteit is heus niet alles.

grtjes,
vic

Juist; wat dient WERKELIJK de veiligheid van het kind ....

Dank je wel Victor voor je uitleg:-)

Even voor de goede orde. Ik had van De Jonge een betere aanpak verwacht, maar hij stapte helemaal in de voetsporen van zijn voorgangster!

Het argument ‘dan gaat men niet meer naar de huisarts’, vind ik niet terecht.
Als ouders hun mishandelde kind nu meenemen naar de huisarts en er gebeurt vervolgens toch niets mee, de mishandeling kan gewoon weer doorgaan, lijkt mij dit niet wenselijk voor het kind. Overigens vertelde de wethouder mij gisteren dat met de meldcode ook een meldplicht geldt, maar dan alleen bij ernstige kindermishandeling. Kennelijk mag het zo zijn dat je een kind wellicht een beetje mishandelt, maar pas als het ernstig wordt, dan ben je verplicht te melden.

@ victor (onzekerheid, het kind kan ook van een trap gevallen zijn)
Het voortraject is dan ook heel erg belangrijk. Professionals moeten in staat zijn goed te signaleren en daarin getraind worden. Dan weet een professional de gevolgen van een val echt wel te onderscheiden van mishandeling. Anders dus dan het voorstel van het college om te bezuinigen op opleiden van crèchepersoneel in signaleren van kindermishandeling. Gelukkig heeft Anita Fahmel nog een motie ingediend om dit niet te laten gebeuren!
Voor het natraject geldt uiteraard hetzelfde. Het mag inderdaad niet zo zijn dat een melding wordt gedaan, het AMK na het onderzoek een besluit neemt over het vervolgtraject (hulpverlening, bescherming of vervolging) en dat onze jeugdgezondheidszorg vervolgens niet geëquipeerd blijkt om er direct mee aan de slag te gaan.

Wat mij betreft is dit echter geen reden om dan maar mishandeling door te laten gaan, maar reden om de jeugdzorg eens anders in te richten!

Erg moeilijk vind ik het afwegen van de voors en tegens.

Er gaat per traditie binnen deze sector veel fout .... arme kinderen .... niets heeft nog geholpen.

Maar hoe handhaafbaar is keiharde meldplicht (bewijslast) en: kan men medici/hulpverleners dwingen tot het behartigen van opsporingstaken?