januari 02, 2011
Het kerstpakket

december 19, 2010
Een oude zaak, machteloos 2

december 03, 2010
Machteloos

november 28, 2010
Beroerde Bestuurders

maart 22, 2010
Oekraine aan de schie, de gestolen winst

maart 13, 2010
In de gevangenis

februari 20, 2010
Het Plakspel

januari 15, 2010
Toen kon het wel!

januari 03, 2010
De mier en de fabel. Een fabel? Of misschien toch niet?

december 30, 2009
Het strooibeleid

december 01, 2009
Het sprookje van de moslims en de tolerante Nederlander….

november 22, 2009
Tasjes vullen

november 10, 2009
De poeptoeters

oktober 28, 2009
De laatste regenten

oktober 22, 2009
Als je tegen de stroom ingaat kom, je altijd bij de bron

oktober 18, 2009
Gekker moet het niet worden

november 06, 2008
Hoe ervaar jij dit

mei 14, 2008
Minuutje om eens over na te denken….

november 25, 2007
Ik blijf hoe dan ook Nora Storm steunen.

november 21, 2007
Hoera ik was een held

zaterdag, november 03, 2007

Theo’s laatste Column

Nog steeds actueel of is het erger geworden?

Onze Burgemeester

In de Telegraaf lees ik dat de heer Abou Jahjah overweegt om België te verlaten, al denkt ‘ie misschien wel vijf jaar nodig te hebben om zijn opvolger bij de AEL in te werken. Abou is verbitterd; hij kreeg maar 1400 stemmen bij de laatste verkiezingen en acht het Vlaamse volk beneden zijn waardigheid. Abou Jahjah: “God is niet vrijgevig voor Vlaanderen geweest toen hij het verstand uitdeelde. Het is altijd een racistisch volk geweest.” Dat vond ik mooi gezegd, zoals het ook heel instructief was om te lezen dat meneer elke dode Amerikaanse soldaat als ‘een overwinning’ beschouwt. Als pooier van de Profeet kan men niet hoog genoeg mikken.


Je zou zeggen, een religieuze fascist die de islamitische wet wil invoeren – met alle gevolgen van dien voor ongelovigen, joden, homo’s, vrouwen en afvalligen - is niet iemand met wie je de moeite neemt om in debat te gaan. Ik herinner me nog heel goed hoe Abou zich liet ontvallen dat de ketterse Ayaan Hirsi Ali moest worden ‘opgesloten’. Niet duidelijk was of deze schoenenpoetser van Allah bedoelde dat Mevrouw moest worden opgesloten in het gesticht of achter tralies, maar ik denk niet dat ze nog lang zou rondlopen als de hoge heerlijkheid van de sharia hier werd ingevoerd.



Iemand die wel denkt dat meneer Jahjah het beste met ons voorheeft, is de burgemeester van Amsterdam, die in het openbaar met hem van gedachten wisselde en als beloning na afloop te horen kreeg: “Eindelijk een politicus die mij begrijpt!” Een prachtig compliment waar Cohen vast heel trots op is geweest. Als ritselaar met ambitie doe je er nu eenmaal alles aan om - ik citeer - ‘de boel bij elkaar te houden’. Het is dan ook jammer voor Cohen dat het uitgerekend weer Marokkaanse jongens waren die een autochtoon stel de buurt uitpestten. Dat gebeurt overal in Amsterdam, maar omdat de Volkskrant er nu aandacht aan besteedde werd de kwestie politiek.



De Amsterdamse politie heeft geen interesse om autochtonen die bedreigd worden door een steeds agressiever wordende minderheid, te hulp te komen. En Cohen al helemaal niet. Toen de geestverwanten van meneer Abou Jahjah bijna drieduizend Amerikanen om zeep hielpen in het WTC, was de eerste gang van onze burgemeester naar de moskee. Op scholen, in moskeeën, overal in Amsterdam werd feest gevierd om deze prachtige overwinning op Satan. Cohen kroop dan ook voor de gelovigen en betoogde: “Jullie horen bij ons!”, in plaats van te vragen: “Wat doen jullie eigenlijk hier?” Cohen gedraagt zich als een burgemeester in oorlogstijd en dat bedoel ik niet als compliment. Zijn aanwezigheid demoraliseert de stad en zet groepen tegen elkaar op.


Volgens de grote denker Frits Abrahams (NRC-Handelsblad) is Cohen ‘een democraat in hart en nieren’. Ik vermoed dat onze burgemeester een doortrapte cynicus is - geen slechte eigenschap voor iemand die premier wil worden - en een rasopportunist bovendien. En ik vraag me af hoe lang autochtonen nog welkom zijn in Amsterdam.


(gepubliceerd in de Metro van 29 oktober 2004)