Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

vrijdag, november 26, 2010

Ternauwernood ontsnapt

De hypocrisie van de Linkse kerk en haar lakeien bij de pers viert weer hoogtij. Worden over het algemeen daders gepamperd en slachtoffers lastig gevonden voor politieke tegenstanders maakt men graag een uitzondering. Dan wordt geen tweede kans gegeven en is na de straf door de rechter de kous ineens niet af. Dat blijkt als ook Rotterdamse kranten zo onfatsoenlijk zijn om naar persoonlijke gegevens van raadsleden te vragen.

Enkele jaren geleden ben ik door zo’n geweldig rechtschapen en moreel hoogstaande journaliste in een moeilijk parket gebracht. Ze vroeg hoe ik het verdwijnen van geld bij één van onze afsplitsers kon verklaren. Ik verwees haar naar de omgeving van die meneer en waarschuwde haar tegelijkertijd omdat daar iemand rondliep met een zeer gewelddadig verleden. Zijn naam moest ze zelf maar uitzoeken. “Dat is jouw beroep” zei ik erbij.
Of ze daar nu boos over was of niet, in haar in en in fatsoenlijke krant vermeldde ze naast dat ik haar gewaarschuwd had ook het door mij genoemde delict en de gevolgde TBR. Niet erg netjes je bron zo open en bloot te noemen, maar ja, ik ben een politiek tegenstander dus dan kan je amoreel gedrag natuurlijk verantwoorden.

Enkele dagen later werd ik gebeld door het O.M. dat er een aanklacht tegen me was ingediend wegens laster en smaad. Ik zou hebben gelogen dat iemand een delict had gepleegd (laster) en die leugen hebben doorverteld (smaad) Ze zouden me gaan vervolgen. De officier van justitie - prominent lid van een grote Rotterdamse politieke partij - adviseerde me een advocaat in de hand te nemen (geen probleem goede vriend is advocaat)en vertelde dat het nu maar eens moest zijn afgelopen met mijn liederlijke gedrag, omdat het al de derde aanklacht betrof. Dat die alle drie van dezelfde persoon kwamen, die ik na ontdekken van zijn verleden de toegang tot ons kantoor had ontzegd, deed bij mevrouw de officier geen lichtje branden.

Al snel werden enkele getuigen bij de rechter commissaris gehoord, waaronder ook journaliste (kreeg advocaat mee van moreel hoogstaande krant)
Voor mij getuigde een ex wethouder, een hoge ambtenaar en een collega, die me allen voor ex delinquent (aanklager) hadden gewaarschuwd. Daarbij kreeg ik een boek waarin de begane misdaad tot in detail door de dader werd beschreven en vond ik zelf een krantenbericht, waarin zijn arrestatie werd vermeld.

Bij de eerste rechtszitting werd na enkele korte vragen en gesprekken besloten tot uitstel omdat ex wethouder (ondertussen burgemeester) door de rechtbank gehoord moest worden. Bij de tweede rechtszitting gebeurde dat en wederom vertelde hij mij te hebben gewaarschuwd tegen de aanklager.

Bij de uitspraak gebeurde er iets merkwaardigs.
1e. Ik had inderdaad aangetoond dat aanklager een zeer duister en gewelddadig verleden had.
2e. Het klopte dat anderen mij terecht hadden gewaarschuwd
3e. Ik had de naam van de aanklager niet genoemd.
Ik werd vrijgesproken van laster, maar veroordeeld wegens smaad, omdat het niet netjes was dat ik in navolging van een hoge ambtenaar, een collega en een wethouder ook had gemeend een journaliste te moeten waarschuwen. € 150,- boete.
Mijn juridisch onderlegde vriend schreeuwde direct na de uitspraak “Sör monddicht!” Dat was niet nodig, want soms ben zelfs ik met stomheid geslagen. Vijf minuten later hoger beroep aangetekend.

In hoger beroep heeft het Haags gerechtshof zich over mijn zaak gebogen. Ik mocht de rechters uitleggen waarom ik niet akkoord ging met de boete en wat er nu precies gebeurd was. Ik vertelde dat het hier een gewelddadig type betrof, die mij ook bedreigd had (aanklacht geseponeerd natuurlijk) De laatste vraag was: “Heeft u echt de naam van die meneer niet genoemd?” Na mijn “nee, edelachtbare, ik vond het de taak van die journaliste om die naam zelf te vinden“ zag ik het wisselen van blikken van verstandhouding . Alleen het schouderophalen en een vraagtekengezicht trekken ontbrak aan de reactie van het gerechtshof.
De zitting eindigde met de volgende verklaring van de voorzitter: “Meneer Sörensen, we doen over twee weken uitspraak. U hoeft niet de moeite te nemen om helemaal naar Den Haag te komen hoor”.
Vrijspraak op beide aanklachten.

Dat heeft de samenleving dus drie rechtszittingen, twee uitspraken, drie verhoren door de rechter commissaris, de kosten van mijn advocaat (bijna € 20.000,-) en de kosten van de pro deo advocaat van aanklager gekost. Dan heb ik het niet over de tijd die het OM er heeft ingestoken.

De ironie had dus kunnen zijn, dat de krant die mij zo onfatsoenlijk behandelde er bijna zelf voor gezorgd had, dat ze nu triomfantelijk zouden kunnen vermelden dat ik veroordeeld ben wegens smaad.

De wijzen uit Den Haag hebben dat gelukkig voorkomen!