Het volslagen irreële standpunt van mevrouw Ravenstijn (familie van) is ingegeven door de wrok die ze nog steeds heeft jegens Leefbaar Rotterdam. Haar droom, ooit wethouder van cultuur worden, werd in 2002 bijna werkelijkheid, toen ze van Fortuyn een wethouderschap kreeg aangeboden. Of ze nu door de Haagse regentenkliek van haar partij (44 jaar niets bereikt) is gewaarschuwd of dat ze zelf het aanbod niet vertrouwde, toen ik haar om een beslissing vroeg, wilde ze nog uitstel :“Graag of niet was het antwoord” van Pim. Het werd niets en vanaf dat moment nam ze het missen van de kans van haar leven, niet zichzelf, maar ons kwalijk. Ze kan zich zo te zien nog steeds niet distantiëren van haar frustratie en denkt misschien dat het geven van zo’n volslagen idiote beschuldiging haar en haar 44 jaar braaf regenteske partijtje na de verkiezingen goed kan doen. Is eerlijk gezegd ook de enige manier in zo’n traditionele partij.
Doe braaf wat je denkt dat het partijestablishment van je wil en je komt er wel.

Waarom draait mevr. van Ravestijn de boel om. Wie heeft de meeste Rotterdammers verjaagd naar omliggende gemeenten en gebieden zoals? Toch niet LEEFBAAR ROTTERDAM zeker?.....

Zalwel ook een strategie bij om de hoek wezen kijken om zo de stad nog rooier te maken als deze al was te weten de nog steeds in de stad wonende partijgenoten en kamaraden(Genossen) en natuurlijk de enorme aantal vreemdelingen die zich zo thuis voelen bij de socialisten door hun eeuwige en altijd maar voort durende gepamper,gepoeier en positive discriminatie op verlerlei gebied. Tja bij zo’n partij zou ik me als vreemdeling ook thuis voelen…

Het idee van de staat als beschermer der kunst is opgekomen in de totalitaire staten aan het begin van de vorige eeuw. Zowel de zgn. volksrepublieken als de fascistische staten erkenden het belang van kunst vanuit propagandistisch oogpunt.
Niet alleen beeldende kunst maar ook muziek, theater, dans etc. werden onderdeel van de staatspropaganda machines.
In Nazi Duistland werden muziek recitals verboden: Te individualistisch! De beeldende kunst moest de massa’s verheffen.
Uiteraard ontstonden er ook ministeries c.q. centrale comités van kunst en cultuur (lees propaganda)
Na de oorlog ontstond de doorbraakgedachte in Nederland. Ook ons systeem moest worden verheerlijkt en beschermd via de cultuur. In een democratie betekent dat pluriformiteit. In de praktijk ambtenaren, die namens de staat gingen beoordelen wat mooi en acceptabel is. Omdat ambtenaren a priori uit de linksere partijen komen sloop er al snel een extra element in hun keuze nl: het verheffen van die cultuurloze domme massa. In onze tijd kwam Pierre Jansen voor tv. uitleggen waarom soms foeilelijke dingen eigenlijk erg mooi zijn. De elite kon blijven “opvoeden” tot de Tros – ondertussen ook establishment – ons van de cultuurbetweterij verloste.
Nu zitten we nog steeds met die gruwelijke erfenis, dat we door een kleine groep hun manier van kunstbeleving wordt opgedrongen. Omdat in deze wereld van theoretische kunstkenners de keizer nog steeds de mooiste kleren aanheeft en niemand de kat de bel aan durft te binden, worden de belastingbetalers geteisterd door een clubje dat zichzelf tot kenners heeft verheven en dat onderling wedijvert in het vinden en ontdekken van art nouveau: De kunstpausen van Pim. Nogmaals, op onze kosten.
Wil de “gewone man” dat niet, dan krijgt hij het uit hoofde van de “opvoedgedachte “van deze geborneerde kunstelite via de media betaald met zijn eigen belastinggeld door de strot gedrukt; vooral de VPRO blinkt er in uit en dan kunnen de anderen niet achter blijven. Het domino effect.
Grappig is ook om te zien hoe ver de zgn. linkse partijen zich daarmee vervreemd hebben van hun beoogde en oorspronkelijke electoraat.
GL wil in onze stad niet milieu maar cultuur in de portefeuille en SP voorman Th.J heeft al gezegd wethouder van Financiën en (daar istie) Cultuur te worden.
Ze leren het nooit.

Ronald vlak ook de VARA niet uit in deze......

Klopt Rob.
Plof in de gang: De Elsevier in de bus.
Syp Wynia Nummer 45 .Blz.52
Ongestoord potverteren. Lezen!!!

Ik ben in 1958 in Rotterdam-zuid geboren.
Opgegroeid in een moderne stad.
Modern is mooi als het kwaliteit heeft.
Klassiek heeft zijn degelijkheid wel bewezen.
Deze twee horen bijelkaar, maar Rotterdam is maar éénzijdig bezig.
Wij zijn haast 20 jaar op Rotterdam-zuid bezig met een klassieke kunsthandel en de meeste geïnteresseerde mensen komen van buiten de stad.
Breng het klassiek en modern eens in evenwicht, dan krijgen die oude Rotterdammers ook eens een waardering.
Daarom lukt het ons al twintig jaar zonder subsidie.

tja en dan loop je in new york in het guggenheim of sta je voor carnegie hall, zie je in het metropolitan de namen van de donateurs

wat heb je hier recent? de heiniken music hall