Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

donderdag, februari 03, 2011

Slecht integreren

In het AD stond de kritiek die mijn fractie en ik op de speech van collega Baran hadden.

Laat ik voorop stellen dat ik uit hoofde van mijn vorige functie als docent op een internationale schakelklas en een zwarte school veel ervaring heb met leerlingen en ouders die slecht Nederlands spreken. Ik herken mensen die een andere taalachtergrond hebben meestal direct aan het niet gebruiken van lidwoorden en/of het verkeerd of niet gebruiken van aanwijzende voornaamwoorden. Voor met name Turken, die een agglutinerende of liever polysynthetische taal hebben, is het heel moeilijk lidwoorden te gebruiken. Voorbeeld: ‘Mijn Turkse collega’s hebben het ook altijd over Partij van de Arbeid’ in plaats van ‘dé Partij van de Arbeid’.

Geen echt probleem, net als de moeilijkheid met klemtonen bij Arabisch sprekende Marokkanen. Als een speech echter volkomen onverstaanbaar is, gaat dat mij toch echt te ver. Hier manifesteert zich het gevaar waar de partijgenoten Bos, Scheffer en Peper tegen hebben gewaarschuwd wanneer er van de kieslijst wordt afgeweken en men niet op vaardigheden, maar op afkomst let (oh ja, dat doet de peveda natuurlijk niet).

Direct na zijn onverstaanbare speech is een van mijn collega’s rond gegaan om aan iedereen die aanwezig was te vragen of ze de speech begrepen hadden. Resultaat: niemand, zelfs de ambtenaren niet.

Het is logisch dat zoiets aan de betrokkene gemeld wordt. Om dit tijdens de speech zelf te doen is om twee redenen niet goed. 1) Misschien ben je wel de enige die er niets van begrijpt en ligt het dus aan jezelf. 2. Je maakt de betrokkene - die geen onzekere indruk maakte - alleen maar onzeker.

Wat je wel kan doen is na de speech naar hem toelopen en zeggen dat de speech zijn doel volkomen voorbij is geschoten. Toen ik hem vond om de mededeling te doen, bleek hij druk in het Turks telefonerend op de vide heen en weer te lopen. Bij de tweede poging hield wederom zijn telefoontje me van het commentaar af. Komt wel, dacht ik.

De volgende dag werd ik gebeld door een verslaggeefster van het RD over het verplicht mengen van zwarte en witte scholen, waar ik zelf om diverse vigerende redenen een tegenstander van ben (niet de hele fractie trouwens, heb ik ondertussen begrepen). Ik stelde dat integratie alleen plaats kan vinden door goed taalonderwijs! Leer de taal en de integratie komt vanzelf. In onze stad komen de diverse culturen toch wel met elkaar in aanraking, zelfs als de communicatie gebrekkig gaat. Als voorbeeld van door slecht taalgebruik langs elkaar heen leven, vroeg ik aan de verslaggeefster: “Heb jij de speech van Baran gisteren begrepen?” Antwoord: “Nou nee, niet echt.”

“Zo zie je dat taal de sleutel tot integratie is, want mijn collega spreekt als het even kan vooral in het Turks,” meldde ik, met in mijn achterhoofd de pogingen tot een gesprek en de conversaties die hij meestal in het Turks met zijn Turkse collega’s voert, die trouwens direct overschakelen op Nederlands als ik er bij sta!. Dat heb ik ook vermeld, naast een opmerking dat je voor het functioneren als raadslid natuurlijk ook rapporten moet kunnen lezen.

Dat is alles wat ik gezegd heb en de volgende dag zag ik dat mijn opmerkingen het landelijke AD gehaald hadden. Prima.  Tot mijn aangename verassing las ik dat mijn collega’s hun beweringen van de vorige dag gestand deden en dat zelfs de partijgenoten van Baran in de gordijnen waren geklommen. Onze kritiek staat dus niet alleen.

Vandaag hield hij weer een speech en die was goed te verstaan. Zo zie je maar: kwestie van willen en doorzetten!