Zij is sedert 2006 voorzitter van de commissie Maatschappelijke ondersteuning, Volksgezondheid en Participatie. Haar eigen onderwerp is armoedebeleid, waarbij zij de huidige uitbreidingen binnen de bijzondere bijstand zeer kritisch volgt. In het huidig beleid worden daarin geen suggesties gedaan naar scholing of (vrijwilligers)werk of het verstrekken van vouchers voor cursussen. Waarom niet? Ook in de huidige regelingen voor bijstand moet het uitgangspunt zijn dat het hebben van een baan gezond is en en zelfrespect brengt. Iedereen kan wat: in Rotterdam hebben we zelfs voor dak- en thuislozen een uitzendbureau!
Geldgebrek is maar een beperkt deel van het armoedeprobleem; wie zijn leven niet op orde krijgt is het meest gebaat bij een maatschappelijk werker of psycholoog. Wie diep in de schulden zit kan aankloppen bij schuldhulpverlening, maar eigen verantwoordelijkheid staat centraal. De gemeente is geen kredietverstrekker! Scholing is de beste remedie voor laagopgeleiden die niet genoeg kunnen verdienen. Scholing en werk is ook de beste remedie voor mensen die al in de bijstand zitten. Er zijn genoeg onderzoeken gedaan om heel duidelijk te maken dat gezondheid, activiteit en zelfrespect samenhangt met werk en scholing en zeker niet met langdurig verblijf in de bijstand. Er(op)uit dus!