maandag, september 12, 2005


Prostituee omhelst wethouder Van den Anker

Het Rotterdamse prostitutieprobleem is achtereenvolgende wethouders niet in de koude kleren gaan zitten. VVD’ster Sandra Korthuis beet zich er destijds opvallend hardnekkig in vast. (Webredactie: Marianne schrijft hier zelf ook over in haar nieuwe weblog)

Over haar opvolgster Rabella de Faria kon je veel zeggen, maar niet dat ze zich niet betrokken voelde bij de problemen van de vrouwen op de Rotterdamse Keileweg. Toen haar eigen Leefbaar Rotterdam haar wipte wegens uitzichtloze incompetentie, treurde de oppositie openlijk om het verlies van ‘de enige sociale wethouder van dit college’.
Haar opvolgster, Marianne van den Anker, was ook zeer betrokken. Ze maakte ernst met pogingen om opvang te regelen voor prostituees die na sluiting van de Keileweg brodeloos zouden worden. Maar waar?

De afgelopen anderhalf jaar liet ze zich in zaaltjes uitmaken voor rotte vis en veel erger. Ze schrok zichtbaar van alle agressie, kreeg vaak een rood hoofd, maar ze doorstond het en herhaalde onvermoeibaar haar boodschap.
Vrijdag begon een demonstratie tegen het kabinet en het stadscollege op een vertrouwde manier. Achtereenvolgende sprekers verweten het college gebrek aan compassie, solidariteit, sociaal gevoel en eisten onder meer het aftreden van het college en zelfs de terugkeer van ‘gezelligheid’. Van den Anker begon te praten en de verzamelde bonte coalitie van prostituees, daklozen, GroenLinksers, SP’ers, moslims, drugsgebruikers begon als één man door haar heen te joelen.

De wethouder zette nogmaals uiteen waarom de tippelzone op de Keileweg echt dinsdag per middernacht definitief dicht moet (‘Boe!’). ‘Jullie zijn dat leven ook zat. (‘Boe!’). Ik probeer jullie juist te helpen (‘Boe!’).’

Onverveerd ging ze verder. ‘Er is opvang, er zijn middelen. Meiden: alle hulp staat voor jullie klaar, pak alsjeblieft die kans.’

En toen gebeurde er iets onverwachts.

Een van de Keilewegvrouwen beklom de trappen van het stadhuis en omhelsde de wethouder. ‘Bedankt’, zei ze en begon te huilen. Daar had van den Anker niet van terug. Ze schoot vol en beantwoordde de omhelzing. Zo stonden ze verstrengeld, huilend. De demonstranten begonnen van de weeromstuit te klappen.

Bron: Volkskrant



Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om commentaar te kunnen geven...
Rechts boven in de hoek kunt u dit doen.