
Een van de belangrijkste zaken die Pim Fortuyn heeft doorbroken is de grijze deken van het linkse politieke correcte denken wat de Nederlandse politiek sinds de jaren zeventig in zijn greep had. Iedereen die afweek van dit denken werd door de linkse gedachtepolitie aangesproken en achter de schermen ‘kaltgestellt’, daarbij werd geen middel geschuwd. De vraag die bij mij opkomt is hoe vrij waren wij eigenlijk in Nederland? En hoe vrij zijn wij nu in Nederland? Daar heb ik gisteren op 5 mei niemand over gehoord en dat geeft te denken.
De vermaarde politicoloog Hans Daudt heeft terecht vastgesteld dat ‘Nederland geen parlementaire democratie is, maar een regentenmaatschappij’. Ook de onlangs overleden historicus Oerlemans heeft in begin jaren negentig in een opiniestuk in NRC Handelsblad geschreven ‘Een-partijstaat Nederland’ dat Nederland wordt geregeerd door een ‘oligarchie van beroepspolitici’ die slechts uit 0.4 procent van de bevolking bestaat.
Pim Fortuyn heeft in zijn boeken en artikelen vaak het gesloten bolwerk van de moderne regenten ter discussie gesteld. Het bolwerk wankelde in het voorjaar van 2002, maar de kogel van links redde het bolwerk van de ondergang.
Gerrit Komrij heeft het ware gezicht van de Nederlandse politiek twee dagen na de dood van Pim Fortuyn in een prachtig gedicht ontmaskerd.
De zittende politicus
Hij heeft nog nooit gedanst. Hij kent zijn doel.
Nog nooit is op zijn vale klerkensmoel
Zomaar een lach verschenen, maar die nacht,
Nadat de gek de nar had omgebracht,
Kroop hij zijn bed uit, glimmend van de pret,
En maakte hij onbespied een pirouette.
Dank, dank, riep hij, het monster is geveld.
Hij oefende het woord ‘geschokt’ voor morgen
En sliep als twintig ossen kunnen slapen.
Straks is hij, voor de camera, vol zorgen.
Natuurlijk is hij zwaar tegen geweld.
Daar klinkt verdomd weer zijn belegen lied.
Hij loopt op straat, ondragelijk rechtschapen,
En ziet nog steeds het echte monster niet.
Lieve Pim wij gaan door met jouw strijd, rust zacht.
Vanavond bij de herdenking aan de Korte Hoogstraat geweest bij het beeld van Pim Fortuyn. Er waren ongeveer 70 mensen en een aantal goede sprekers waaronder mijn college raadslid Ronald Buyt. Het was mooi weer net als negen jaar geleden.
Het standbeeld van Pim Fortuyn is eigenlijk een buste op een zuil met op de zuil ,in het Latijn, de woorden: Loquendi Libertatem Custodiamus of in goed Nederlands: Laten wij waken over de vrijheid van het spreken.
Een mooi beeld, in hartje Rotterdam, een mooie plaats om een groot man en mooi mens te herdenken.
Mooi stuk Robert. Het gedicht van Komrij heeft jaren ingelijst in de fractiekamer gehangen.
Ik kan me van die verschrikkelijke avond nog herinneren dat Kombrink, die Pim voortdurend belasterde, als één van de eerste kwam condoleren.
De volgende dag weer gewoon doorgegaan met demoniseren natuurlijk.