Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

woensdag, januari 27, 2010

Niet echt blij

Bescheidenheid siert de mens en laat uw linkerhand niet weten wat uw rechterhand doet, zijn typische calvinistische gezegden, die de normen beschrijven die kunnen voortkomen uit de waarde bescheidenheid.

Meestal wordt een prijs genoemd naar iemand die verdiensten heeft op een bepaald gebied en die is overleden. De Louis d ‘Or genoemd naar Louis Bouwmeester is er een voorbeeld van. Het bekendste is natuurlijk de Nobelprijs. Genoemd naar Alfred Nobel, de man die de wereld zegende met een uitvinding die de moderne oorlogsvoering mogelijk maakte n.l. de vaardigheid om van (vloeibare) nitroglycerine de vaste stof dynamiet te maken. Het schijnt dat hij uit wroeging testamentair de prijs liet vaststellen om nog iets goeds terug te kunnen doen.

Dat iemand bij leven een prijs naar zichzelf noemt en wil dat de prijs wordt toegekend aan iemand anders, die dezelfde eigenschappen heeft als hij bij zichzelf bewondert, is dus enigermate aanmatigend om het voorzichtig te zeggen: Een soort Narcissusprijs.

In de provincie Zuid Holland kennen ze zo’n prijs. Hij wordt als wisseltrofee gegeven aan :“Een kei van een Statenlid, die zich door een eigenzinnige en creatieve opstelling als volksvertegenwoordiger heeft weten te onderscheiden”
De prijs heet naar het “bescheiden” Statenlid dat hem heeft ingesteld; het is de Peter van Heemst wisselbokaal. Een kei in glas gegoten (de Narcissen waren natuurlijk op)

De laatste bezitter is Frederik van der Dussen ex fractievoorzitter van de VVD. Bij zijn afscheid vandaag, moest hij de prijs doorgeven en hij kwam na een zeer humoristische speech tot de conclusie dat de prijs moest gaan naar de éénmansfracties, die door hun omvang gedwongen zijn tot extra inzet, eigenzinnigheid en creativiteit. Nu doet zich het toeval voor, dat ik in de Staten een éénmansfractie vorm. De prijs komt mij dus toe (samen met twee anderen D66 en PvdD)

Bij het uitreiken ontstond natuurlijk enige commotie, gegniffel en gelach, toen Frederik het woord tot mij richtte, want ook in de Staten is bekend dat ik Van Heemst niet als een vriend c.q. prettig mens beschouw. Frederik mag ik bijzonder graag dus weigeren was “niet van toepassing” Gelukkig redde hij me door de prijs uit te reiken aan mijn D66 collega.

Daar sta je dan als medehouder van de “Van Heemst bokaal”. Ik ken de naamgever nu vier lange jaren en ik heb werkelijk nog geen enkele positieve creatieve en/of eigenzinnige actie van hem mogen meemaken.
Zijn creativiteit beperkt zich tot het uit een betoog van een ander één enkele zin of frase halen, die tot gigantische proporties op te blazen en daarna - volkomen uit zijn verband - tot vervelens toe te citeren en te herhalen. Zijn eigenzinnigheid bestaat uit het slaafs volgen van de aanbevelingen van de vele bestuursambtenaren die lid zijn van zijn partij.

Toen hij me in de raad uitschold - die kei van een Peter - heb ik direct gezegd er absoluut niet mee te zitten, dat hij zo over mij denkt. Sterker nog: het beviel me wel. Het merkwaardige feit doet zich nu voor dat ik een prijs krijg, die volkomen ter goeder trouw is gegeven, maar die m.i. zo volkomen ten onrechte naar hem genoemd is, dat ik er wel mee zit!