Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

donderdag, oktober 22, 2009

Mijn collega Jaap van Dijke is na vijftig jaar gestopt!

Afgelopen week was ik op de afscheidsreceptie van mijn gewaardeerde collega Jaap van Dijke. Niets bijzonders een dergelijk bijeenkomst, ware het niet dat Jaap maar liefst vijftig jaar voor de klas heeft gestaan. Niets stoppen op je 67’ste maar gewoon na je pensioengerechtigde leeftijd - in het onderwijs na veertig werkjaar – nog tien jaar doorgaan, omdat het je gevraagd wordt. En altijd op dezelfde moeilijke school. Trouw, plichtsbesef, doorzettingsvermogen en toewijding heten de eigenschappen, die je dan toont. In de klas kwamen daar inventiviteit, creativiteit en empathie bij.
Een schoolmeester uit het boekje: letterlijk en figuurlijk.

Jaap was, toen ik bijna veertig jaar geleden begon mijn collega en baasje van de brugklassers. Een gewaardeerd collega en een baas zoals een baas moet zijn: je merkte niets van hem! Het advies, dat ik als beginnend docent kreeg, luidde eenvoudig: “Zorg nou eerst dat ze naar je luisteren, de rest komt zelf wel!” Toen ik enkele jaren later zijn opvolger als brugklasbaasje werd, zei hij: “Het belangrijkste is dat je collega’s geen last van je hebben en gewoon hun werk kunnen doen.”

Er waren wel wat overeenkomsten tussen Jaap en mij. Voor ons beiden was onderwijs een tweede keus, omdat door onze slechte ogen een carrière op zee niet weggelegd was en beiden hebben we na de Kweekschool in de avonduren onze eerste graad bevoegdheid gehaald. Jaap Engels en ik Geschiedenis. Ook inhoudelijk stonden we dicht bij elkaar. We zorgden er in de eerste plaats voor dat de leerlingen met plezier naar de klas kwamen en dat de resultaten goed waren. Straf geven of wegsturen, waren zeldzaamheden en als we er een leerling uitstuurden, was dat meer ter bescherming tegen ons cynisme dan als straf.
Daarnaast gingen we beiden volkomen onze eigen gang! Het mooie is dat je zoiets pas kunt doen als de resultaten goed zijn. Onze manier om bemoeizuchtige schoolleiders en betweterige, pseudo intellectuele, onderwijshervormende stukken onbenul buiten de deur te houden. Daarbij past een strakke samenwerking met vakcollega’s eerlijk gezegd ook niet.

Jaap heeft dus alle veranderingen zien aankomen en, zoals een goed schoolmeester betaamt, aan zich voorbij laten gaan. Heerser - in de goede zin van het woord - in eigen klas. Slechts één afspraak met zijn leerlingen:” Jullie doen het huiswerk en letten gewoon op en ik zorg voor een leuke sfeer en voldoendes.”
Zo kon de invoering van de Mammoetwet, de Middenschool, de differentiatie binnen klassenverband, basisvorming, keuzepakketten, het Studiehuis en hoe al die slecht bedoelde veranderingen verder ook mogen heten, aan Jaap en zijn klaslokaal voorbij gaan: een baken van rust in een woelige zee van onderwijsvernielingen.

Dat wil niet zeggen dat hij stil zat. Als schoolmeester pursang wist hij dat je leerlingen altijd moet blijven motiveren; moeilijk als je een niet bij iedereen populair vak als Engels geeft. Jaap heeft naast zijn eigen manier van omgang met de leerlingen ook een eigen didactische aanpak gekozen. Voor het omzetten van McBeth en Animal Farm in musicals, die hij zelf schreef en componeerde en die door de leerlingen nog steeds met veel enthousiasme gezongen en gespeeld worden, heeft hij een Europese prijs gewonnen. Evenals voor zijn idee om leerlingen korte verhalen te laten schrijven en die als eenakters te laten opvoeren.
Het is niet voor niets dat Jaap is opgenomen in het boek: ‘Bijzondere docenten geportretteerd’. Hij ontving het uit handen van toenmalig wethouder Geluk. Zijn idee om de leerlingen een soap te laten schrijven en die op te nemen, leidde tot hilarische taferelen op school. Zeker toen een argeloze straatveger bij een in scene gezette ‘overval’ naar de politie belde, die binnen tien minuten met een arrestatieteam op de stoep stond. Kortom, van Jaap bestaat er helaas maar één en nu na vijftig jaar uitzonderlijke dienst moest hij stoppen.

Ik kom nogal eens op bijeenkomsten waar representanten van de regentenpartijen wedijveren in het showen van de onderscheidingen die ze onderling verdeeld hebben (met een rondje schijnt hoger te zijn dan zonder rondje). Op de afscheidsreceptie van Jaap heb ik niemand van het openbaar onderwijs of van het stadsbestuur gezien! Ze zullen het wel veel te druk gehad hebben, veronderstel ik dan, hoewel ik beter weet. Maar het is natuurlijk een grove schande!

Hoewel ook in regentenkringen de rehabilitatie van Pim en zijn gedachtegoed gaande is, zijn ze nog steeds niet doordrongen van de essentie van zijn opvatting over politiek van de menselijke maat.
Het onderwijs wordt niet gemaakt door ‘ons soort mensen’ als Deetman of Plasterk, maar door de waterdragers: de vrouwen en mannen voor de klas, die - zo blijkt ook bij de receptie van Jaap - door de regenten en hun voetvolk niet op waarde worden geschat.

Een lintje (met rondje!) voor die man! Of moet ik boos worden?!