
Er zijn de laatste weken veel artikelen in de media verschenen over de jeugdhulpverlening. Wethouder Geluk heeft zijn plan openbaar gemaakt onder de noemer “Ieder Kind wint” Leefbaar Rotterdam herkend in dit plan veel van haar eigen aanbevelingen, die het in de commissie over dit onderwerp heeft gedaan. Het kind komt centraal te staan , de hulpverlening wordt gestructureerder , er komt een zekere meldingsplicht voor bepaalde beroepsgroepen en er komt eindelijk een 1kind dossier.
Overigens hebben we de uitkomst van het onderzoek naar de rol van de jeugdhulpverlening in de zaak Jessica nog steeds niet ontvangen. Ook heb ik al in november aan wethouder Geluk een complete lijst gevraagd van alle instanties en stichtingen die zich in Rotterdam met jeugdhulp bezighouden, met bijbehorende subsidie bedragen. Leefbaar Rotterdam wil deze sector eens kritisch onder de loep nemen.
Geluk heeft deze lijst toegezegd maar tot op heden hebben we 0,0 ontvangen.
Hieronder mijn bijdrage in de commissievergadering inzake het beleid van dit college inzake jeugdhulpverlening in het algemeen en de trieste zaak Melanie in het bijzonder :
Allereerst wil ik meedelen dat Leefbaar Rotterdam behoorlijk wat kritiek heeft op het beleid in het algemeen en dus op wethouder Geluk. Toch wensen wij te benadrukken dat wij respect hebben voor de wijze hoe de wethouder zich heeft geuit na de gruwelijke dood van Jessica. Hij toonde gemeende betrokkenheid, heeft deelgenomen aan de stille tocht en was oprecht aangeslagen.
Het gaat hier om een pakket maatregelen van het college dat vooral een opéénstapeling van regels en procedures is: weinig daadkracht en weinig perspectief op een echte doorbraak en echte resultaten.
Wat Leefbaar Rotterdam (LR) vooral betreurt (en onacceptabel) vindt, is dat alle extra maatregelen nu in het teken staan van niet-pluis gevoelens en de term acuut dreigingsbeeld. Dit geeft allerlei partijen weer een escape om achteraf te kunnen zeggen dat er helemaal geen niet-pluis gevoel was en dat er geen sprake was van een acuut dreigingsbeeld.
Verder wordt voortdurend verwezen naar privacybepalingen. College moet ophouden hier voortdurend mee te schermen. In het belang van het kind is alle info-uitwisseling juridisch gezien mogelijk!!!!! De cultuur in jeugdland moet keihard worden aangepakt! Van afschuiven, niet willen doorpakken, nog een keer vergaderen, accepteren dat er wachtlijsten zijn etc. kan en mag geen sprake zijn!
Ook moeten jeugd en zedenpolitie volgens LR een cruciale rol vooraan in het proces krijgen en veel en veel eerder geïnformeerd worden en aan de slag kunnen. Dat staat niet bij de maatregelen.
De kern bij kindermishandeling en kinderdoding is dat niemand eindverantwoordelijk is of zich (eind)verantwoordelijk voelt. Een eis bij de uitwerking is dat de raad een overzicht heeft van wie verantwoordelijk is. Niet zoals nu weer een hele stapeling aan partijen die onderling beslissen wie wanneer verantwoordelijk is. De Leefbaar lijn is dat de gemeente verantwoordelijk is, want het zijn Rotterdamse inwoners. Bovendien stimuleert dat de gemeente om nu eindelijk eens echt door te pakken in het opschudden van jeugdland. Gemeente moet gewoon de regie en eindverantwoordelijkheid pakken.
Zeer belangrijke daarbij is waar de verantwoordelijkheid van ouders ophoudt en waar die van de overheid begint. De lijn in Nederland/Rotterdam is doorgaans dat ouders heel lang mogen blijven proberen om hun kinderen alsnog (na meerdere mishandelingen) zelf te mogen blijven opvoeden. We zetten er een schil aan hulpverleners omheen en that’s it.
In Amerika word je bij de eerste mishandeling als ouders uit de rechterlijke macht gezet en wordt je kind direct uit huis geplaatst. Waarom doen we dat in Nederland niet? Het spastische idee dat kinderen het beste af zijn bij hun ouders moet doorbroken worden. We moeten veel eerder durven ingrijpen en veel minder durven toestaan, niet te bang zijn!!!! De rechten van kinderen om veilig op te groeien zijn belangrijker dan de rechten van ouders. Maatregelen die volgens LR genomen moeten worden zijn:
• Kinderen eerder onder toezicht stellen van de overheid, in ieder geval bij de geboorte van een nieuw kind in een gezin waar al meerdere kinderen zijn mishandeld en uit huis geplaatst
• Kinderen eerder uit huis plaatsen ( nu is de leeftijd zo’n beetje rond de vier jaar, dan is er vaak al te veel onherstelbare schade aangericht en is het kinderleven blijvend verwoest).
• Coaches zijn leuk, maar pleeggezinnen vaak veel beter en daar hebben we er veel en veel te weinig van. Het heeft absolute prioriteit om meer pleeggezinnen te regelen en die optimaal te faciliteren, ook in financieel opzicht.
• LR zou graag zien dat we tehuizen in Rotterdam neerzetten waar hele gezinnen onder toezicht gaan wonen. Deze voorziening bestaat niet en is nodig en bedoeld voor ouders die nog te redden zijn en die met hulp en coaching leren om het ouderschap te kunnen dragen. Bij ernstige mishandeling en doodsdreiging: uit huis plaatsen.
• Veel daders ontlopen een aanpak (juridisch strafrechtelijk EN qua effectieve verandering van hun gedrag). Dit is voor LR onacceptabel. Hoeveel daders van kindermishandeling zijn op dit moment buiten het zicht van politie en justitie? We weten allemaal dat die daders alleen bekend zijn bij AMK en bij de psychiatrie etc. Wij willen dus dat elke dader van kindermishandeling langs de meetlat van politie en OM wordt gelegd.
• Bezoekregelingen kunnen ook worden ontzegd. Dat durven we vaak niet te doen, omdat we dat zo zielig vinden voor de natuurlijke ouders die het contact met hun kind willen herstellen of behouden.
Ik heb de volgende vragen aan het college :
In de brief stelt het college
“In algemene zin kan gesteld worden dat de gang van zaken rond Gessica zeker ook te maken heeft gehad met de al vaker gesignaleerde en niet simpel oplosbare gecompliceerde structuur van de jeugdsector” (citaat uit brief van college)
1. Bent u al bezig, en zo ja op welke manier, om iets aan deze gecompliceerde structuur v/d jeugdsector te doen ?
In deze brief wordt ook gesteld:
Het beeld dat er maanden niemand naar haar heeft omgekeken is ons niet bevestigd (citaat uit brief van het college)
2. Hoe zit dit dan met de school waar Jessica maanden niet was verschenen?
3. Is de benoemde jeugdconsul al in actie geweest ?? En wat doet die man anders dan de stadsmarinier? In dat kader lijken alle maatregelen vooral een stapeling van nog meer betrokkenen en meer regels.
4. Hoe verloopt de pilot in Charlois van DOSA waar ‘niet pluis’ gevoelens direct worden getoetst ?
Momenteel zijn er 29 gezinscoaches. Met middelen van VWS wilt u het aantal coaches uitbreiden.
5. Hoeveel gezinnen in Rotterdam schat u momenteel in die voor hulp in aanmerking komen? Hoeveel gezinnen kan 1 coach behandelen volgens u ? Is al duidelijk of een coach met drang en dwang kan worden aangesteld? (Dit vraag ik ook aan de PvdA. Deze partij heeft zich nog steeds niet uitgelaten of zij nu wel of niet voor dwang is.)
Dit is vooral van belang als ouders geen uitkering hebben, omdat in die situatie nog niets ontwikkeld is. Bent u bereid middelen vrij te maken uit het Rotterdamse als de middelen van VWS niet toereikend zijn ?
6. Wat gaat het college doen om meer pleeggezinnen te regelen en die optimaal te faciliteren?
7. Is het college bereid om tehuizen neer te zetten waar gezinnen, die nog te redden zijn en met hulp en coaching leren om het ouderschap te kunnen dragen, onder toezicht wonen?
8. Hoe staat het met de uitvoering van het protocol Kindermishandeling bij de EHBO’s in Rotterdamse ziekenhuizen? Vele ziekenhuizen in Nederland werken al met dit protocol.
In de beantwoording van de vragen naar aanleiding van de dood van Melanie, van Marianne van den Anker, 12 december geeft het college aan dat ‘het onwenselijk en ontoelaatbaar is dat in het geval van kindermishandeling het beroepsgeheim boven het melden wordt geplaatst.’ Maar dat het beroepsgeheim wel wettelijk is vastgelegd en een meldplicht niet
9. Wat gaat het college concreet doen aan deze, naar eigen zeggen, onwenselijke en ontoelaatbare situatie?
In dezelfde beantwoording geeft u aan dat aangifte bij de politie door beroepsbeoefenaren zelden voorkomt en niet in verhouding staat met het aantal meldingen bij AMK. Ook geeft u aan dat binnen de beroepsgroepen “wat” moet veranderen, zodanig dat meer aangifte wordt gedaan bij meldingen.
10. Wat gaat u doen om deze verandering teweeg te brengen zodat er meer aangifte wordt gedaan?
Ronald Buijt
vermoedelijk in het ronde archief beland?
Hulpverlenende instanties zijn afhankelijk van cliënten, die ze betalen via hun zorgverzekering.
Deze instanties zijn dus gebaat bij deze cliënten, die ze daarom niet zo snel zullen aangeven bij de politie.
En heb je al eens een gezinsvoogd gezien die aangifte doet tegen zijn cliënt en de volgende dag daar het huishouden etc. komt doen?: dat lijkt me niet erg werkbaar. Volgens mij is de enige goede oplossing om dat hele hulpverlenende circuit op te heffen en als enige instantie de kinderbescherming aan te wijzen. Je krijgt dan een systeem zoals in de V.S., waar een kind in een tehuis wordt geplaatst nadat het aantoonbaar is mishandeld door een ouder. Andere opties zoals meldplichten etc. zijn te makkelijk te omzeilen.