Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

vrijdag, april 15, 2011

Het “ik ben beter” principe

Het schrijven van een brief, waarin je jezelf bekritiseert, werkt louterend. Beoordeel je eigen handelen door de ogen van een ander. In dit geval de nieuwe voorzitter van de peveda, die op zijn interview na in hun blaadje “Ideaal” voor mij een tabula rasa is.
Ik kwam er op, omdat ik in de lobby van het stadhuis vernam dat mijn vertrek naar de 1e Kamer goed zou zijn voor de samenwerking met de nu zittende coalitiepartijen. Daarnaast heeft een goede vriend me ook al eens aangetoond, dat het niet samen willen gaan met Leefbaar Rotterdam door zijn partijgenoten puur om persoonlijke redenen gaat. Dat verwondert me: Ten eerste omdat ik mezelf best wel aardig vind en ten tweede, omdat ik van mening ben, dat persoonlijke motieven nimmer het belang van onze stad mogen schaden.

Ik vind mijn poging eigenlijk best geslaagd, gezien de reacties van velen waaronder mensen die weten hoe flauw ik kan zijn. Toch is ergens in de tekst duidelijk een verandering te constateren en ga ik weer –besmuikt dat wel – volop los en ik vraag me dus af wanneer dat het geval is en wat de oorzaak is. Waarom kan ik niet een keertje zonder kritiek te geven een stukje over politieke tegenstanders schrijven. Waar gaat het mis?

Het antwoord heb ik snel gevonden. Het ging in de fakebrief mis toen ik een stukje van ene Chris van der Meulen las. In dat stukje beschrijft hij hoe hij en zijn partijgenoten ons moeten bestrijden en daar spreekt een gruwelijke geborneerdheid uit: Niet afdalen tot ons niveau! Ik denk dan: Wie is zo iemand? Heeft hij zijn partijgenoten in de raad nooit bezig gezien? Wat is het niveau van Van Heemst? (ik denk dat ik bepaalde uitspraken van hem maar eens ga, herhalen en herhalen, zoals hij partijgenoten adviseert) Maar vooral: Wie ben jij dan wel? Hoe haal je het in je hoofd om je zo ver boven anderen verheven te voelen. Nota bene de mensen die ooit jouw partij groot gemaakt hebben.

Kortom het lukt me dan amper om mijn uitgangspunt – niemand mag weten dat het een fakebrief is – vast te houden. De linkse geborneerdheid werkt op mijn denken en handelen als een rode lap op een stier. De oorzaak kan niet alleen in de Bergrede – wie zich verhoogt, zal vernederd worden – te vinden zijn. Hoe verder ik dan terug ga, hoe meer ik er achter kom dat het me afzetten tegen mensen, die zich om welke redenen dan ook beter voelen dan anderen, mijn leidmotief is.

Op zich kan je je ook beter voelen. Ik heb gesport en dan weet je – ik in ieder geval – dat er mensen zijn die beter presteren. Ze zijn handiger met een bal, gooien je op je rug of leggen de kaarten beter neer. Niets bijzonders, maar aan het feit dat je dan een arrogante houding aanneemt en op anderen neerkijkt, doet bij mij de stoppen doorslaan.

En die stoppen slaan dus regelmatig door:  Als zo’n jong oud mannetje als Van der Meulen zich verheven voelt en derhalve op anderen neerkijkt, omdat hij ooit van partijgenoten een prijsje heeft gekregen. Of omdat mensen menen kunst te begrijpen, die anderen klaarblijkelijk niet kunnen bevatten. Of mensen die een boek als waarheid aannemen, waarin ze een Opperwezen laten zeggen dat ze veel beter zijn dan anderen. Of als “intellectuelen” een andere intellectueel waarschuwen om het niet op te nemen voor een “mannetje als Geert Wilders”(Schalken tegen Jansen) Of mensen die zich superieur voelen omdat ze geboren zijn op een bepaald stukje aarde. Of mensen die beter denken te zijn, omdat ze lid zijn van een bepaalde club. Of mensen die menen onderdeel te zijn van een glorieus verleden.

Het ergert me vooral als mensen, die zich verheven voelen, inconsequent zijn. Neem de kritiek van mensen die menen dat wij populisten ons vooral laten leiden door gevoel(geen probleem overigens) Diezelfde “rationele denkers” staan pal voor partijgenoten die een al of niet bestaand Opperwezen antisemiet laten zijn: Nee dat is het summum van rationaliteit!  Dat geldt ook voor moslims die klagen over discriminatie, terwijl in hun heilige geschriften op vrijwel iedere bladzijde tot discriminatie wordt opgeroepen.
Een “grappig” voorbeeld. Een scribent die meent dat Joden misbruik maken van het verleden om zo Palestijnen te benadelen, maar die een paar weken daarvoor schrijft over onze schuld i.v.m. slavernij.

Radeloos word ik er van. Gelukkig kan ik het van me afschrijven.