Ronald was fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam van 2002-2009 en raadslid van 2009-2011. Ronald is nu senator voor de PVV in de eerste kamer. Klik hier om meer over Ronalds Noorse achtergrond te lezen.

juni 15, 2011
Bedankt

mei 24, 2011
Ik probeer het nog een keer

mei 23, 2011
Prijzen en afscheid: Ik vind ze verschrikkelijk

mei 03, 2011
Mevrouw Vos demoniseert

april 29, 2011
Jantine maakt geen fouten (zegt ze zelf)

april 19, 2011
Discussie over de hoofddoek op weblog Fatima Talbi

april 15, 2011
Het “ik ben beter” principe

april 12, 2011
Leks is bang

april 06, 2011
Brief op 1 april ontvangen

maart 27, 2011
Open brief aan de nieuwe voorzitter van de PvdA Rotterdam

maart 22, 2011
Gelijke monniken, gelijke kappen?

maart 18, 2011
Op het achterste bankje

maart 14, 2011
Hoe is het mogelijk?

maart 09, 2011
Willekeur

maart 01, 2011
Correct taalgebruik, hoezo?

februari 27, 2011
Stem niet op het CDA

februari 22, 2011
Piraten een probleem?

februari 16, 2011
Dorpen in de stad

februari 10, 2011
Demasqué: Het ultieme nut van de peveda

februari 07, 2011
Tot hoe ver gaan ze?

vrijdag, januari 15, 2010

Hamit laat zich in de maling nemen

Wethouder Hamit Karakus laat voor de zoveelste keer spierballentaal horen richting het bestuur van de Essalam moskee. Dat heeft alleen nut als je ook spierballen hebt. Anders sta je voor Jan met de korte achternaam.

Het is al bijna tien jaar geleden dat de deelgemeente Feijenoord onder aanvoering van voorzitter Henderson enthousiast mompelde:”Heim hm hm de deelgemeente gelumt hm hm om eem oplomsing voor hem propleem hm hm te minden. De boum van de hm hm momsee gaam door.”

In een staaltje ongekende voortrekkerspolitiek onder het credo “allochtonen en islamieten in het bijzonder zijn zielig en moeten dus door ons moreel hoogstaande ‘puvuda-ers’ geholpen en voorgetrokken worden”, werd een inventieve manier gevonden om het erfpachtprincipe, dat toen voor iedereen gold, niet voor islamieten te laten gelden. De sheik (gescreend door de AIVD) wilde namelijk alleen het gebedshuis bouwen als hij ook de grond kon kopen. Ja, dan word je na al die jaren op de winkel passen wel vindingrijk natuurlijk. Een postzegeltje grond onder de huidige moskee kon dus worden geruild voor een lap grond onder die in aanbouw.

Daarna werd het stil.

Uiteraard hebben wij gekeken of de bouw van de grootste moskee in Europa niet door kon gaan. Zo’n megalomaan en triomfantalistisch gebouw op Zuid past niet volgens ons. Het is het symbool van het niet willen integreren en roept derhalve op tot scheiding (de kloof).
Helaas bleek het verbieden van bouwen of het eisen van bescheiden bouwen juridisch niet haalbaar. Wel deed zich tijdens de onderhandelingen, die aan het slaan van de eerste paal vooraf gingen, een merkwaardig verschijnsel voor: het bestuur spreekt en verstaat selectief Nederlands. Dat wil zeggen, bij alles dat niet van pas kwam, moest een tolk (in Nederland!) aanwezig zijn. Als het de heren (er zitten geen vrouwen in zo’n bestuur) wel beviel, bleek de tolk niet nodig. Zuigen heet dat. Heel vervelend en absoluut niet passend bij de coulance, die tot dan was getoond.

Na het slaan van de eerste paal begon het gelamenteer en het geruzie. Om toch nog iets van religieuze solidariteit te verkrijgen, eiste de sheik dan ook een bijdrage van de gelovigen. Er volgde een inzameling van sieraden en geld, maar wat daar mee gebeurde bleek zo onduidelijk dat het tot knokpartijen op straat leidde, die natuurlijk door die ongelovige agenten moesten worden gesust (fijn dat er christenen zijn).

De bouw vorderde ook niet erg. Af en toe kwamen er een paar bouwvakkers uit Duitsland (die hebben wij in Nederland natuurlijk niet); langzaam en onzeker vorderde de bouw.
Nu kan de bouwvergunning worden ingetrokken als de bouw te lang stil ligt, maar in dit geval werd natuurlijk een uitzondering gemaakt. Waarschijnlijk om vooral niet van discriminatie beschuldigd te worden. Een beschuldiging die zich vanzelfsprekend als een boemerang tegen de beschuldigden zou keren, die zelf zo graag met het vingertje wijzen en insinueren, want ondertussen was Karakus de verantwoordelijke wethouder geworden.

In het Oosten van onze wereld ziet men besluiteloosheid en afwijken van de geldende regels niet als flexibiliteit en bestuurlijke kracht, maar als zwakte. Zwakte waarvan geprofiteerd moet worden. De gevolgen zijn navenant. De bouw vorderde door allerlei smoezen en quasi obstakels zo traag, dat de wethouder de vergunning allang in had moeten trekken. De gelovige bouwers, verenigd in hun - niet door iedereen vertrouwde – bestuur, weten echter dat Hamit ze toch nimmer een strobreed in de weg zal leggen en dat hij zich als een mak schaap aan het lijntje laat houden c.q. naar het slachthok laat leiden. 

Nog een reden waarom wij snel het gezag in deze stad moeten overnemen. Om alle regels, ook die rond de bouw van een gigantische moskee, te handhaven!