Marijana is raadslid voor Leefbaar Rotterdam en woordvoerder Jeugd en Onderwijs.

januari 16, 2012
Giving Back

oktober 14, 2011
Rijk controleert nog geen 10% van de subsidies op effectiviteit

januari 29, 2011
Meldplicht

maandag, januari 16, 2012

Giving Back

Als raadslid en woordvoerder jeugd en onderwijs geef ik regelmatig workshops of presentaties aan groepen leerlingen, studenten of andere geïnteresseerden. Zo ben ik ook gevraagd om afgelopen zaterdag een rol te spelen bij een bijzondere bijeenkomst van Giving Back. Giving Back begeleidt bewezen talentvolle en ambitieuze scholieren, die vanwege hun achtergrond minder perspectieven hebben.

De raadszaal van de deelgemeente Overschie was zaterdagochtend vol jonge, ambitieuze jongeren van 16 en 17 jaar die meer wilden weten van politiek. Dit gebeurde aan de hand van het politieke spel van stichting LOKAAL.

De jongeren werden in vier groepen verdeeld waarna ze per groep een eigen politieke partij moesten oprichten compleet met speerpunten, een slogan, een naam en een fractievoorzitter. Dit was een bijzonder proces, dat Jordi Buisman van de Jonge Socialisten, Brenda Dirkse van D66 en ik hebben getracht te begeleiden. Het was bijzonder omdat de meeste jongeren aan het begin van de middag aangaven niet echt geïnteresseerd te zijn in politiek, maar toen het spel eenmaal begon, deed iedereen enthousiast mee. Het was mooi om te zien hoe de jongeren zich helemaal in hun rol als politicus inleefden.

De gevormde partijen hadden zeer uiteenlopende speerpunten en de presentatie van de fractievoorzitters was over het algemeen subliem. Ik heb er echt van genoten.

Zo wilde de Partij van de Tolerantie meer veiligheid, maar minder politie en meer tolerantie van alle culturen in Nederland.

De Partij voor de Jeugd stelde dat jongeren zomaar in de maatschappij gezet worden zonder er iets van te weten. Daarom moet maatschappijleer verplicht worden gesteld op alle scholen. Daarnaast vond deze partij 1040 studie-uren ‘te veel voor een puberbrein’, dus zij wilden minder studie-uren.

De Partij voor het Volk stelde dat verwaarlozing van de jeugd, verwaarlozing van de toekomst betekent en dat goed onderwijs de basis is voor een goede toekomst van de jeugd.

Tot slot had de Partij van de Irritaties wat mij betreft de meest treffende slogan: “Stop de irritatie, wij zoeken de confrontatie”. De confrontatie zoeken is zeker gelukt met speerpunten als: iedereen moet overwogen kledingkeuzes maken (niet alles mag) en overal moet men Nederlands praten. Hierbij ging de discussie verrassend genoeg niet over het Nederlands praten, maar over de irritaties over kledingstijl. Naast de animalcops moesten volgens de partij dan ook handhavers ingesteld worden voor onordelijk geklede burgers. De meeste jongeren vonden dit een vorm van discriminatie maar het weerwoord van de fractievoorzitter was: “Het is geen discriminatie, maar ‘een kwestie van lichamelijke orde versus niet lichamelijke orde’.”

Tijdens de tweede ronde moest het geld verdeeld worden en werden de coalities gevormd.

Volgens mij was de dag voor alle aanwezigen leerzaam, zowel voor de jongeren als voor de aanwezige politici. Voor mij was het in ieder geval wel leerzaam. Ik stond er versteld van hoe open de jongeren het spel ingingen: zonder zich te laten leiden door de mening van anderen, wisten ze heel goed wat zij zelf belangrijk vonden, wat ze graag veranderd wilden zien en hoe ze dat gingen doen. Ik hoop ook dat een aantal van deze jongeren later echt de politiek in gaat, het zou zeker een aanwinst zijn.

‘Giving back’, iets teruggeven aan de maatschappij, is een goed streven. Ik hoop dat ik daar ook aan bijdraag en met de deelname aan deze bijeenkomst ook heb gedaan.

Marijana Živanović helpt de jongeren bij het vormen van partijen

De jongeren leven zich helemaal in in hun rol als politicus

De ‘fractievoorzitter’ van de Partij van de Irritatie houdt een vurig betoog over de speerpunten van haar partij