zondag, oktober 24, 2004


Alles is Pim

Alles is Pim

Als wethouder van Pim Fortuyns Leefbaar Rotterdam, heb ik afgelopen maandag de staking op de Coolsingel van dichtbij gezien. De opkomst was hoog. Vooral doorbetaalde ambtenaren overigens, maar dat terzijde.
De vakbonden en de pers buitelden over elkaar heen om het herstel van links Nederland aan te kondigen. En vakbondsvoorzitter de Waal zei tegen iedereen die het wilde horen (dus vooral tegen zichzelf) dat de vakbeweging nog lang niet heeft afgedaan.

Toch klopt er iets niet in het plaatje. Ik probeer het te duiden.

In de eerste plaats het gemak waarmee de vakbonden de regering bekritiseren. Tot tweeënhalf jaar geleden zaten de vakbeweging, het Paarse kabinet en de werkgevers dagelijks bij elkaar op schoot. Samen deden ze níets aan de problemen in de zorg, het onderwijs, de onveiligheid, het misbruik van uitkeringen en de immigratie. Dat hield de mensen in het land wel bezig, maar was te laag bij de grond voor onze bestuurders.

De enige politicus die zich er wel mee bezighield was Pim Fortuyn, en mensen die op hem overwogen te stemmen, kregen prompt een negatief stemadvies van de moreel superieure, sociaal democratische (of is dat dubbelop?) FNV-voorman De Waal. Zou die man wel eens met zijn eigen leden praten? Zou hij zich ná de moord nog wel eens op het achterhoofd hebben gekrabd over de rol die ook zíjn uitspraak speelde in de moord op de man waar het land zijn hoop op aan het vestigen was? Ik vrees van niet.

Het zou de bondsvoorzitter sieren als hij verantwoordelijkheid zou nemen voor zijn rol in de wantoestand van de verzorgingsstaat. Maar dat is tot op heden teveel gevraagd.

In de tweede plaats klopt het plaatje niet wat betreft de rol van het kabinet. Aan de bezuinigingskant treft het kabinet goede maatregelen. De regering erkent dat de paarse verzorgingsstaat verworden was tot een ‘betuttelingsstaat’. Saneren is hard nodig, evenals het brengen van offers, waarbij de zwakkeren wel beschermd moeten worden.

Maar je moet wel weten waarvóór je het doet. Dat is ook wat het kabinet vergeet te vertellen aan de mensen die maandag op de Coolsingel waren. Niemand wil offers brengen om bijvoorbeeld immigratie, criminaliteit, abominabele zorg, het misbruik van uitkeringen en slecht bezochte cultuur in stand te houden. Kies een onderwerp uit en maak er iets van, bijvoorbeeld zoals wij in Rotterdam met Veiligheid doen.

De tegenstand zal blijven, totdat het kabinet hardop zegt: ‘We zorgen voor betere zorg en onderwijs, minder criminaliteit en minder uitkeringsimmigratie. Dit is wat Pim nodig vond en dit is waar jullie voor gekozen hebben. Het is hard maar noodzakelijk, en vooral, het is het offer waard, en samen kunnen we deze moeilijke taak aan.’

Zolang dat niet gebeurt, zal tegenstand het lot van dit kabinet zijn, en zullen laffe types als genoemde vakbondsleider en de Pvda er met de buit vandoor proberen te gaan. Niet omdat hij het bij het rechte eind heeft, maar omdat de regering de Pimfactor in haar beleid niet wil erkennen en vergeet mensen een reden voor het lijden te geven.

In de derde plaats klopt het plaatje niet, en dat is eigenlijk het meest trieste, wat betreft de mensen in het land, afgelopen maandag vertegenwoordigd door stakers op de Coolsingel. Zij hebben het lef gehad te kiezen voor vernieuwing, voor hoop en perspectief.

En wat krijgen ze? Een regering die alleen bezuinigt en een schuimbekkende vakbondsleider die zijn eigen verantwoordelijkheid nog steeds niet wil nemen. Terecht dat ze kwaad zijn. Hier hebben we niet om gevraagd. Onze leiders moeten ons weer hoop geven voor de toekomst.
Begin maar eens met de rol van Pim in het huidige beleid openlijk te belijden, neem de mensen die op hem hebben willen stemmen serieus en doe ook eens iets goeds met het geld dat nu wordt bezuinigd. U ziet, met Pim erin, klopt het plaatje meteen een stuk beter.