Home > Informatie > Nieuwsberichten
Woensdag, 14 maart 2012

Vandaag precies 10 jaar geleden: De puinhopen van acht jaar Paars, taart en installatie in raad


Op donderdag 14 maart 2002 presenteerde Pim Fortuyn in het overvolle Haagse perscentrum Nieuwspoort officieel zijn boek ‘De puinhopen van acht jaar Paars’. De presentatie van het boek, waarin hij op genadeloze wijze de toestand van de collectieve sector na acht jaar Paars bewind analyseerde, kreeg veel media-aandacht maar werd later overschaduwd door het beruchte taartincident.

Terug naar de menselijke maat
Het boek lag twee dagen voor de presentatie al in de winkel. De andere politieke partijen en critici hadden hun mening al klaar: het zou volstaan met borrelpraat dat inspeelt op het onderbuikgevoel. Maar wie het boek nu tien jaar later openslaat, zal zien dat de onderwerpen die Fortuyn aankaartte vandaag de dag nog steeds actueel zijn.

In feite komt de conclusie van Fortuyn er in ‘De Puinhopen van acht jaar Paars’ op neer dat de twee Paarse kabinetten (van 1994 tot 2002) hebben geresulteerd in ‘een droevige puinhoop van niet regeren’: “Men heeft op de winkel gepast en dat is dan dat.” Het publieke domein en de collectieve sector verkeren na twee paarse kabinetsperiodes dan ook in een kritieke toestand. De wachtlijsten in de gezondheidszorg zijn lang, het onderwijs bevindt zich in een zorgwekkende toestand, de veiligheid laat te wensen over en het Openbaar Bestuur heeft zijn geloofwaardigheid verloren.

Waar andere politici met tabellen en cijfertjes aan kwamen zetten, beschreef Fortuyn belangrijke politieke thema’s zoals zorg, veiligheid, integratie en onderwijs aan de hand van zijn persoonlijke ervaringen. Bijvoorbeeld over de behandeling van zijn vader en moeder in het verzorgingstehuis. Dat de niet-mobiele ouderen op een mooie zomerse dag binnen in een tegen de zon verduisterd tehuis zitten. Hoe de directie middels een onbeschaamde brief liet weten dat de bewoners vanwege de vakantieperiode een keertje eerder of juist later uit bed zouden komen, of zelfs een dag op bed moesten blijven. En de grote wasbeurt zou nog meer eens in de tien dagen kunnen plaatsvinden.

Pim Fortuyn durfde met zijn scherpe analyse de problemen te benoemen zoals een toenemend gevoel van onveiligheid onder de mensen en grote bevolkingsgroepen die langs elkaar heen leefden. De waarheid over de multiculturele samenleving mocht echter jarenlang niet gezegd worden - volgens Paars was het nog nooit zo goed gegaan! -, waardoor er geen passende maatregelen werden genomen. Fortuyn bood deze oplossingen wel en beschreef hiervoor een krachtig herstelprogramma met onder meer de volgende punten:

• Twee jaar lang geen extra geld aan de zorg uitgeven; eerst de arbeidsproductiviteit omhoog, de bureaucratie terugdringen en overtollige managers lozen.
• Geen dubbeltje extra voor onderwijs: eerst beter presteren door rigoureus saneren.
• Kleinere scholen van ongeveer 600 leerlingen.
• Meer blauw op straat en minder achter het bureau.
• Wie niet zijn of haar best doet om te integreren, zal direct worden gekort op de uitkering.
• Iedereen die een uitkering heeft, moet Nederlands spreken; zo niet, dan moet men terug naar de schoolbanken.
• Herinvoering van de grenscontroles.
• Het aantal ambtenaren verminderen met 25 procent.

Fortuyn begreep dat zomaar ergens geld in pompen, niet de oplossing was. Kort samenvattend en simpel gezegd, wilde hij terug naar de menselijke maat. Terug naar kleinere scholen en ziekenhuizen waar mensen weer met plezier naar hun werk gaan. Niet meer Den Haag die bepaalt, maar de zeggenschap terug bij de mensen die het moeten doen: de onderwijzers, artsen, verpleegkundigen en politieagenten.

Tevens kondigde Fortuyn tijdens de presentatie alvast zijn nieuwe boek aan. Een boek dat er nooit zou komen: “En aan de vooravond van de volgende Kamerverkiezingen, deo volente over vier jaar, zal ik opnieuw - en dat beloof ik hier - met een boek komen. En in dat boek zal ik verantwoording afleggen over al hetgeen ik heb gedaan en beloofd, over mijn falen en naar ik hoop ook over enkele successen. Dat beloof ik u. At your service.”

Taartincident
Een waardevol boek, maar helaas zullen de meeste mensen zich van die dag nog vooral het beruchte taartincident herinneren. Fortuyn was nog niet eens goed en wel binnen, toen de 27-jarige Pauline van Tuyll een taart in zijn gezicht gooide terwijl ze “Op naar de nul zetels!” schreeuwde. Daarna volgden nog twee taarten. De activisten wilden met hun actie “het charisma van de onaantastbare extreemrechtse populist doorbreken en van zijn voetstuk stoten.”

Fortuyn voelde hevige pijn in zijn gezicht en een brandend gevoel in zijn ogen. Achteraf bleken de taarten te zijn gevuld met braaksel en uitwerpselen. Maar meer nog dan van de taart - en de inhoud ervan - was Fortuyn geschrokken van de haat die hij zag in de ogen van de actievoerders vlak voordat ze de taarten gooiden. Hij deed daarom een indringend en emotioneel beroep op toenmalig minister-president Kok om een inhoudelijke verkiezingsstrijd te voeren zonder demonisering. Het taartincident zag hij als een uitvloeisel daarvan.

Omdat hij zich bedreigd voelde, deed Fortuyn later aangifte wegens openlijke geweldpleging. Op de vraag van Andries Knevel in het tv-programma het Elfde Uur of het niet flauw was om aangifte te doen, antwoordde Fortuyn dat de Nederlandse overheid haar verantwoordelijk moest nemen voor zijn bescherming.

Installatie Rotterdamse raad
En of dit nog niet genoeg hectiek was voor één dag, werd de fractie van Leefbaar Rotterdam, met Pim Fortuyn als fractievoorzitter, diezelfde middag geïnstalleerd in de Rotterdamse gemeenteraad. In een schoon pak en met de woorden ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’ legde hij de eed af waarmee hij officieel raadslid was van de gemeente Rotterdam. Helaas mocht het maar van korte duur zijn.

 

Reacties:


Door frans groenspaan op 17:31 - Zondag, 18 maart 2012

Ik wil niet echt de handen en meningen van leden van Rotterdamse partijen van destijds nog eens onderzoeken.
Het opportunisme is inmiddels allerminst verdwenen.
Laat de Raad de petitie tegen de verkorting van de straf van Volkert van der Graaf ondertekenen. Dat zou Rotterdam sieren.
Niet dat geklessebes tussen de regels door.


Door Rinus van de Heerik op 0:51 - Zondag, 18 maart 2012

Teken de petitie !!!!!!

http://www.stichtingbeeldvanpim.nl


Door Ronald Sorensen op 21:50 - Zaterdag, 17 maart 2012


Door Johan Klaassen op 12:30 - Woensdag, 14 maart 2012

@ Ronald Het was ook volstrekt legitiem dat Pim om bescherming verzocht. Ik weet nog hoe daar op gereageerd werd door degenen die deze bescherming moesten waarborgen….

Wat dat onbegrijpelijk betreft. Er vonden toen wel meer dingen plaats die de wenkbrauwen deden fronsen…


Door Ronald Sorensen op 12:15 - Woensdag, 14 maart 2012

Onbegrijpelijk dat Herben die “mevrouw” zo weg laat lopen. Opmerkelijk ook de haat waarmee op Pim gereageerd werd. Nu wordt er een straat naar hem vernoemd.

Ik weet ook nog zijn emotionele oproep aan Kok: “U bent ook mijn minsister-president” Hij wilde beschermd worden tegen het tuig!!!

Dossier: pimrelated

Laatste nieuws