Home > Weblogs
Vrijdag, 20 november 2015

Intolerant voor intolerantie


Vorige week werd de gehele wereld opgeschrikt door de bloedige terreur van IS in de straten van Parijs. Diezelfde wereld reageerde hoe we het inmiddels gewend zijn. Er waren herdenkingsbijeenkomsten, manifestaties, gebouwen werden in de Franse driekleur verlicht, kaarsjes werden gebrand en de zogenaamde deskundigen buitelden over elkaar heen met duidingen. Ook in Rotterdam werden bloemen uitgedeeld en ballonnen opgelaten. Na een week begint het gewone leven weer op gang te komen. En daarmee daalt tevens het besef in dat er opnieuw niets is veranderd. Dat we opnieuw niets hebben geleerd. Dat we, hoe cru ook, wachten op de volgende aanslag.

“IS heeft niet of nauwelijks iets met de islam te maken, maar biedt sommige adolescenten slechts een window of opportunity”, zo sprak de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan daags na de aanslagen bij Pauw. In de redeneertrant van onze elites wordt de islam eigenlijk altijd vrijgepleit. Aan de islam toe te schrijven misstanden worden zo lang mogelijk met de mantel der liefde bedekt. En als er dan écht onacceptabele grenzen worden overschreden, dan is de islam plotseling niet de oorzaak meer. Óf het moet kunnen, óf het is niet islamitisch.

Alleen de afgelopen maanden al kwamen er talloze berichten naar buiten die in een enkel geval tot verontwaardiging leidden, maar veel vaker geen enkele reactie tot gevolg hebben. De zorgwekkende rode draad in al deze berichten is de politieke en bestuurlijke worteling van de islam in onze samenleving. Neem de ‘lange arm uit Ankara’, die Nederturken voedt met Turks nationalisme. In geen Europees land stemde de Turkse diaspora in zo’n enorme getale voor de islamiseringspolitiek van Erdogan als in Nederland. Of de recente publicatie van NRC Next over de bizarre samenwerking in de vorm van een lectoraat tussen de Hogeschool Inholland en Hogiaf, een organisatie verbonden aan de Gülen-beweging. Inholland heeft geen flauw benul met wie ze in zee zijn gegaan, maar het komt lekker multiculti over en dan is het al snel goed.
Daarnaast verschenen ook recent op Twitter foto’s van vorig jaar, waarop de Moslimbroederschap en de rector van de Islamitische Universiteit Rotterdam een convenant tekenen. U weet wel, de rector wiens uitspraken regelmatig tot landelijke beroering leiden. Onlangs probeerde deze handpop van Erdogan nog bij zijn meester in het gevlei te komen door geweld tegen Koerden te verheerlijken. En dan hebben we natuurlijk nog de greep van de Moslimbroeders op de door oliedollars gefinancierde Essalam moskee, de voorgenomen folderacties van Hizb-ut-Tahrir, de door radicalen gefinancierde koranwedstrijden voor jonge kinderen in de Othman moskee en de komst van haatpredikers naar onze stad. Stuk voor stuk zaken die blijk geven van een verdieping van de politieke ambities van de islam in Nederland. Zaken die keer op keer door Leefbaar Rotterdam zijn aangekaart, maar bijna evenzovaak door andere partijen -die niet zelden banden met deze organisaties hebben- werden genegeerd, goedgepraat of weggelachen.

In deze hectische periode zijn de schijnwerpers van de politiek en de media volledig gericht op de niets of niemand ontziende islamitische terreur en de volksverhuizing middels oneindige asielzoekersstromen door heel Europa. Dat is even begrijpelijk als terecht. Maar de voedingsbodem blijft, volledig buiten het bereik van diezelfde schijnwerpers, welig tieren. Nu alle pijlen op IS gericht zijn kunnen bewegingen die qua strategie verschillen, maar feitelijk hetzelfde doel nastreven zich onbelemmerd verder wortelen in de Nederlandse samenleving. Of ze nu IS, Hizb-ut-Tahrir of Moslimbroederschap heten, het doel is hetzelfde: een wereldwijd islamitisch kalifaat onder de sharia. Natuurlijk, het geweld van IS kent zijn gelijke niet, maar het oordelen en veroordelen wordt dan ook enkel op deze strategie gebaseerd. IS wordt gebombardeerd, de Moslimbroederschap mag indirect via islamitische organisaties invloed uitoefenen op het beleid van de gemeente Rotterdam. Ongeloofwaardig? Jazeker. Onzin? Geenszins. Neem de Essalam moskee. Geregeld het toneel van fondsenwerving door de Moslimbroederschap en tegelijkertijd een ‘voorname partner’ in de strijd tegen radicalisering. ‘S middags de deuren open zetten voor lieden die de vestiging van een wereldwijd islamitisch kalifaat propageren, ‘s avonds met bloemen en ballonnen tegen terreur op het plein. Terreur die uiteraard opnieuw niets met de islam te maken heeft.

Maajid Nawaz, voormalig en inmiddels tot inkeer gekomen aanhanger van Hizb-ut-Tahrir, verwoordt het goed. “Wij werden groot door misbruik te maken van de democratische vrijheden binnen een rechtstaat”. Onder het mom van vrijheid, diversiteit en tolerantie is het jarenlang not done geweest om hier vraagtekens bij te zetten -laat staan er een einde aan te maken. Nederland is immers liever tolerant voor de intolerantie. Ondertussen kent de islamisering steeds meer vertakkingen binnen alle facetten van de Nederlandse samenleving. Wat ooit begonnen is als het realiseren van eigen organisaties om invloed en inspraak te organiseren, begint zich langzaam organisch te verspreiden binnen alle bestaande structuren, waaronder politiek en onderwijs. Mede mogelijk gemaakt door de naïeve en steeds ongemakkelijker wegkijkende Gutmensch, die religie maar iets achterlijks vond totdat de islam voet aan de grond kreeg.

Wat wij niet schijnen te willen leren, is dat kritiek uiten en grenzen stellen noodzakelijk zijn om de democratische rechtstaat te verdedigen. Ja, onze verworven vrijheden zijn een groot goed. Maar zoals Nawaz al zegt hebben degenen die ons systeem willen ondermijnen dondersgoed door hoe onze rechtstaat werkt. En maken daar haarfijn gebruik van totdat we met onze eigen middelen zijn verslagen. Hierop is maar één antwoord mogelijk. We moeten leren intolerant te worden voor intolerantie. Blijven staan voor onze kernwaarden en vrijheden, maar niet toestaan dat de politieke ambities van de fundamentalistische islam grip krijgen op onze samenleving. Niet toestaan dat geloof wordt opgedrongen. Niet toestaan dat onze culturele gebruiken onder druk verdwijnen. Niet toestaan dat kinderen in moskee-internaten en islamitische scholen worden geïndoctrineerd met een gedachtengoed dat haaks op onze identiteit staat.

Daarvoor is lef nodig, maar het is de enige optie. We kunnen ballonnen oplaten zoveel we willen. Maar ze zullen keer op keer aan flarden worden geschoten zolang we weigeren de kern van het probleem onder ogen te zien.

Tanya Hoogwerf

Tanya is raadslid voor Leefbaar Rotterdam.

Eerder verschenen in dit weblog

10 januari 2017
Meten met twee maten
1 november 2016
De inclusieve samenleving
19 december 2015
Verbloemen van de waarheid
20 november 2015
Intolerant voor intolerantie
22 juli 2015
De logica van Nida
11 december 2014
Slot op moskee-internaten

Laatste nieuws