Vrijdag, 04 november 2016

Een duurzame armoedeaanpak


Rotterdam is twee en een half jaar geleden een andere weg ingeslagen. Kort gezegd: meer aandacht voor de weg naar werk en minder voor inkomen. Uitgebreider gezegd: we helpen mensen zoveel mogelijk naar werk, daar is de inzet van het stadsbestuur op gericht. We ondersteunen in inkomen zoals altijd en zelfs nog iets beter, door meer maatwerk. Maar we geven niet meer geld. En we trekken mensen die een uitkering hebben niet voor. En alhoewel deze weg pas goed en wel twee jaar geleden is ingeslagen, wordt het verzet ertegen vanuit linkse maatschappelijke organisaties steeds heftiger. Maar daar is volgens Leefbaar Rotterdam helemaal geen reden toe.

Arme mensen zijn in de afgelopen twee jaar in Rotterdam door dit beleid niet onder onze norm voor armoede geraakt. Met uitzondering van één groep en dat zullen we herstellen. De meeste groepen mensen zijn er zelfs op vooruit gegaan (zes van de tien). Maar goed, er is natuurlijk wel een probleem. Dat is ook de reden van dit beleid: nog steeds is de bijstandsdichtheid in Rotterdam het grootst van de G4 en de participatiegraad het laagst. Er is dus werk aan de winkel. Niet het geven van geld, niet het scheppen van banen, wél het mensen zo goed mogelijk naar werk begeleiden en werkgevers committeren om met onze mensen aan de slag te gaan. En dat is niet altijd makkelijk, ondernemers klagen daarover.

Want geen motivatie is helaas nog steeds een issue. En het is onze taak als gemeente om daar iets aan te doen. En dat doen we ook, vandaar ons - in vergelijking met andere steden - strenge maatregelenbeleid. De PvdA zegt op dit punt in een debat altijd dat de crux is dat er onvoldoende werk is en dat Leefbaar Rotterdam op moet houden met mensen achter de broek aan te zitten. En op moet houden met vertellen dat er wel werk is. Maar zolang driekwart van de mensen bij een vraag van de gemeente zegt dat zij geen behoefte hebben aan begeleiding naar werk, terwijl ze wel in het zogenaamde granieten bestand van de bijstand zitten, zolang moet deze wethouder toch doorgaan met mensen achter de broek zitten.

Een deel van de mensen komt in armoede omdat ze verkeerde keuzes maken in hun leven. De overheid kan niet verantwoordelijk zijn voor iedere keuze of verkeerde afslag die mensen maken. Maar interessanter is het antwoord op de vraag wat wij wel kunnen. Ik pleit voor meer aandacht voor duurzaamheid. En dan bedoel ik niet die van ecologische stadslandbouw, maar duurzaamheid van je eigen leven, je eigen ontwikkeling. Met bewustwording die al van jongs af aan begint. Waarom nemen we kinderen wel mee naar een tomatenkwekerij om te laten zien hoe een tomaat groeit en niet om te laten zien hoe een ondernemer zijn geld verdient?

Waarom laten we kinderen wel filmpjes zien over CO2-uitstoot, maar nemen we ze niet mee naar de voedselbank? Laat ze daar praten met mensen met schulden en horen hoe ze daar in zijn gekomen. We doen op Zuid moeite om kinderen bij te brengen welke studie je moet kiezen om je geld te kunnen verdienen. Om misverstanden over de haven weg te nemen. Om te laten zien dat je in de zorg meer geld verdient dan als kapster. Daar valt nog een wereld te winnen! En dat zijn de voorbeelden die kinderen nodig hebben.

Het begrip duurzaamheid is niet voor niets gekozen. Het gaat om de weg uit de armoede. Waar generaties lang in armoede opgroeien, moet dat doorbroken worden. En dat kan, daar ben ik van overtuigd. Tegenover duurzaamheid staan lapmiddelen. Een lapmiddel is meer voorlichting over bijstandsregelingen. Een lapmiddel is nog meer geld om schulden kwijt te schelden. Duurzaamheid gaat over voorlichting en bewustwording over de keuzes die je zelf in je leven kunt maken.

Kinderen in armoede is deze dagen een veelbesproken onderwerp in het maatschappelijk debat en vooral het politieke debat. Maar de oplossingen van de diverse politieke partijen gaan voornamelijk over het toekennen van meer geld aan gezinnen. Daar is Leefbaar Rotterdam geen voorstander van. We zorgen ervoor dat iedereen, ook gezinnen met kinderen, boven de armoedenorm blijven, dus voldoende geld hebben om in de basisbehoeften te voorzien. (Zie NIBUD norm basisbehoeftebudget). Maar ik wil ouders niet ontslaan van hun verantwoordelijkheid. Ouders spelen een cruciale rol in de duurzame ontwikkeling van kinderen op de weg uit de armoede. Zij zijn hét voorbeeld voor hun kinderen. En voor zover daar het een en ander aan ontbreekt, zoals het niet hebben van werk of het hebben van schulden, laten wij dan als gemeente het goede voorbeeld geven. Met serieuze voorlichting en aandacht voor een duurzame aanpak. Zodat toekomstige generaties verstandig opgroeien ten aanzien van school en werk en inkomen.

Weblog van Ingeborg Hoogveld

Ingeborg is raadslid voor Leefbaar Rotterdam.

Eerder verschenen in dit weblog

4 november 2016
Een duurzame armoedeaanpak
9 februari 2016
Slimme meters

Laatste nieuws