Home > Weblogs
Maandag, 20 november 2017

De Nederlandse vlag verboden

Vanwege zijn ongenoegen over hoe het er aan toe ging in de politiek richtte Ronald Sørensen (Rotterdam, 4 mei 1947) in 2001, samen met zijn vrouw Nel, Leefbaar Rotterdam op. Na de moord op Pim Fortuyn nam Ronald het fractievoorzitterschap op zich. In juni 2011 verliet Ronald de fractie van Leefbaar Rotterdam om zijn werk voort te zetten in de Eerste Kamer voor de PVV. Deze functie vervulde hij tot juni 2015. Tegenwoordig is Ronald vaste columnist voor Leefbaar Rotterdam en zit hij in de Raad van Advies van de partij. Hij was 32 jaar lang docent biologie en geschiedenis op de O.S.G. van Borselen in Rotterdam. Tevens was hij van 2007 tot 2011 Statenlid in de provincie Zuid-Holland.
door Ronald Sørensen

Het tonen van een vlag heeft symbolische waarde. Het geeft een gevoel van solidariteit en een gevoel van eenheid. Het kan ook daarom exclusiviteit tonen: Dit zijn wij!

Dat zagen we ook toen duizenden Turken met een Nederlands paspoort hun vlaggen toonden op de Erasmusbrug. Eigenlijk wilden ze ons drie dingen laten zien. Nationale trots, onderlinge verbondenheid en exclusiviteit.  Wij zijn Turken en daardoor zijn wij met elkaar verbonden. Daarnaast toonden we ook onze exclusiviteit en voorkeur omdat we i.v.m. onze dubbele nationaliteit ook de Nederlandse vlag kunnen tonen.

De Nederlandse vlag is waarschijnlijk de oudste Europese vlag. Ik heb er al over geschreven in 2010 in verband met disrespect voor onze driekleur. Het schijnt dat Peter de Grote op bezoek in ons land eigenlijk ook een vlag wilde. Hij zag het nut ervan in, omdat bij een zeeslag je toch wel vijand en vriend moet kunnen onderscheiden. Volgens de overlevering zou toen de vrouw van de burgemeester van Zaandam onze driekleur hebben gepakt, de rode band er van af hebben geknipt en die onder het blauw hebben genaaid onder de uitroep: “Nu heeft u ook een vlag!” Misschien is het niet waar, maar het is wel leuk gevonden. De Russen zijn in ieder geval trots op hun eigen vlag, zoals men dat eigenlijk in ieder land is.

Het hebben van zo’n symbool heeft een kleine keerzijde. Wil men mensen beledigen, dan vertrapt men hun symbool of steekt het in de brand. In veel minder ontwikkelde landen een zich voortdurend herhalend verschijnsel. In Iran worden Israëlische en Amerikaanse vlaggen slechts verkocht om in het openbaar te worden verbrand!

Onze vlag verbindt ons allemaal. Als een Nederlandse sporter een prestatie levert, dan zien we met trots het rood-wit-blauw hijsen. De prestatie wordt als het ware met ons gedeeld. Gelukkig is dat besef van die verbinding ook doorgedrongen tot in de Tweede Kamer waar sinds kort een nationale vlag(getje) hangt. Alleen de PvdD stemde tegen (waarom interesseert me niet). Goed, omdat ook in ons parlement de verbrokkeling van onze samenleving steeds duidelijker gestalte krijgt, zeker sinds de Turkse sultan een paar marionetten binnen heeft weten te krijgen.

Het plaatsen van onze vlag in de raadzaal zou dan ook geen probleem moeten opleveren. De grootste partijen zijn landelijk duidelijk voor en het slaafs volgen van de grote broers in Den Haag is goed voor de carrière. Daarnaast wedijveren alle partijen in onze stad met te zeggen dat ze de kloof willen dichten en de eenheid in de stad willen herstellen; zelfs de partij die ongelovigen, homo’s en vrouwen minderwaardig vindt (het overgrootste deel van de Rotterdammers) heeft het over bruggenbouwen.

Helaas is de Rotterdamse praktijk weerbarstiger. De zichzelf erg deugdzaam op de borst kloppende policor-drammers hebben helaas veel terrein gewonnen. Ze willen de kloof die is ontstaan klaarblijkelijk dichten door het symbool van de Nederlandse eenheid tot taboe te verklaren. Al die Rotterdammers die op koningsdag hun vlag buiten hangen en die hun caravan of auto sieren met een rood-wit-blauwe sticker horen er niet meer bij, naar hen wordt niet geluisterd. Een merkwaardige handelswijze, die hun voortdurende roep om eenheid uiterst hypocriet doet overkomen. Ze moeten het maar niet meer hebben over bruggenbouwen en kloven dichten.

De burgemeester, die wel voorstander is van de vlag in de raadzaal, vindt het jammer. Ik vind het schandalig. Péveda’er Marco Heijmen zei dat er iets aan hem begon te knagen. Ik weet wat er knaagt: het fatsoen om mensen die zich Rotterdammer en Nederlander voelen het gevoel te geven thuis te zijn in hun eigen stad. Zijn partij kent dat fatsoen al decennia niet meer en dat knaagt natuurlijk.

Gastcolumn

Op deze plek kunt u regelmatig een nieuwe gastcolumn lezen. De columns zijn van de hand van verschillende bekende Nederlanders die op op prikkelende wijze hun mening met u delen. Leefbaar Rotterdam hoopt hiermee het politieke debat aan te moedigen.

De verschillende gastcolumnisten zijn: Maurice de Hond, Bram Peper, Ronald Sørensen, Robbert Baruch, Maarten van Rossem, Mr. A.M. Zwaneveld (Ombudsman Rotterdam), Dick Pels en André Krouwel.

Let op!

De gastcolumnisten schrijven volledig op eigen titel en niet op die van Leefbaar Rotterdam.

Andere gastcolumns

20 november 2017: De Nederlandse vlag verboden door Ronald Sørensen
1 november 2017: Rembrandt de Ploert door Ronald Sørensen
31 augustus 2017: De heler en de dief door Ronald Sørensen
10 augustus 2017: Niet alleen Zwarte Piet verdwijnt door Ronald Sørensen
11 juli 2017: Napoleon in de raad door Ronald Sørensen
15 mei 2017: Ik wist het wel door Ronald Sørensen
28 februari 2017: Ons kiessysteem ietsje veranderen door Ronald Sørensen
28 november 2016: Laat ons waken over de vrijheid van spreken door Ronald Sørensen
28 oktober 2016: Besmeuren van islamitische en Turkse instellingen voorkomen! door Ronald Sørensen
14 oktober 2016: Nooit meer het land in! door Ronald Sørensen

Laatste nieuws