Home > Informatie > Nieuwsberichten
Maandag, 02 november 2020

College, bedenk: beter ten halve gekeerd


Bron: NRC Handelsblad

Dit college zit op de helft van haar termijn, maar biedt geen gelegenheid voor tussentijdse evaluatie. Jammer, vindt Joost Eerdmans, want het is tijd om bij te sturen.

Deze zomer zat de Rotterdamse coalitie van VVD, D66, GroenLinks, PvdA, CDA en ChristenUnie-SGP twee jaar aan de knoppen. Een mooi moment om de tussenbalans op te maken. Een stadsbestuur dat burgers serieus neemt moet transparant zijn en zich, geheel in de geest van Fortuyn, laten afrekenen op prestaties. Dat is precies wat wij tijdens het vorige Leefbaar-college halverwege de rit deden. Het is simpel: je zet de officiële collegedoelstellingen op een rijtje, je onderbouwt met feiten, cijfers en bedragen in hoeverre je op schema loopt, gaat het debat erover aan en je geeft concreet aan welke aanvullende acties je onderneemt als je een target niet dreigt te halen.

Het huidige college heeft echter weinig op met transparantie. Ondanks de aankondiging dat we ook deze bestuursperiode een ‘midterm review’ zouden ontvangen, laat deze al maanden op zich wachten. In tijden van corona – dat door het college te pas en te onpas wordt aangegrepen als excuus om iets niet te hoeven doen of om falen op af te schuiven – is het afleggen van verantwoording over gevoerd beleid kennelijk overbodige franje. Dus maken we zelf de balans maar op. En laten we eerlijk zijn: er is eigenlijk ook geen uitgebreide rapportage voor nodig om te concluderen dat Rotterdam onder het huidige stadsbestuur zienderogen achteruitgaat.

De klimaatplannen van het college zijn een regelrechte aanslag op de welvaart van Rotterdam gebleken. Het college beloofde de uitstoot van CO2 te reduceren, maar voegde juist een nieuwe bron van CO2-uitstoot toe: het verbranden van miljoenen euro’s. Komend jaar wordt 200 miljoen euro van de opbrengst van de verkoop van Eneco uitgetrokken voor de energietransitie. Deze bestuursperiode wil het college tienduizend bestaande woningen van het gas halen, oplopend tot 85.000 voor 2030. Met nog anderhalf jaar te gaan staat de teller echter nog altijd op nul. Terwijl het draagvlak voor de aardgasvrije ambities onder de bevolking zienderogen keldert, corporatie Vestia zich uit het project terugtrekt vanwege de stijgende energiekosten voor bewoners en landelijk het ene na het andere plan sneuvelt, houdt het college halsstarrig vast aan de energietransitie waarvan de totale kosten voor de regio Rotterdam de komende dertig jaar oplopen tot 50 miljard euro. Dat de doelstellingen niet alleen onhaalbaar zijn, maar ook nog eens geen enkel effect op het klimaat hebben deert de coalitie niet. Beter een goed gevoel dan een goed beleid.

Coalitiepartij VVD hamerde tijdens de verkiezingscampagne op bouwen, bouwen en nog eens bouwen. En terecht. Rotterdam heeft een schreeuwend tekort aan betaalbare woningen voor starters en de middenklasse. Van de 40.000 woningen die de VVD in de campagne beloofde bleven er in het coalitieakkoord echter slechts 18.000, oftewel 4.500 per jaar, overeind. Maar ook op dat target loopt het college fors achter. Vorig jaar – dus nee, niet door corona – werd slechts gestart met de bouw van 2.701 woningen en dat zal dit jaar minder zijn. Dat collegetarget kan dus bij het vuilnis gezet worden. Complicerende factor: er is geen ruimte meer in de overlopende vuilcontainers.

In 2018 beloofde het kersverse college het afval ‘op tijd, duurzaam en slim’ op te halen en te voorkomen dat het naast containers komt te staan. Twee jaar – en een bezuiniging van 35 miljoen euro op de buitenruimte – later ligt Rotterdam er ronduit smerig bij. VVD-wethouder Wijbenga vergelijkt Rotterdammers met pubers: als je de troep achter hun kont opruimt worden ze alleen maar nonchalanter, zo verwijt hij het vorige college dat in zijn ogen te vaak en te snel afval ophaalde. De mentaliteitsverandering die de wethouder nastreeft heeft echter vooral tot een verandering van het straatbeeld geleid. Dat wordt in talloze wijken gedomineerd door zwerfvuil, opengescheurde vuilniszakken, ratten en verloederd openbaar groen. Ondanks dat het percentage Rotterdammers groeit dat de vervuiling van de stad als grootste probleem aanmerkt in de jaarlijkse Omnibusenquête, houdt Wijbenga vast aan zijn falende beleid. De houding van het college inzake de energietransitie vertaalt zich op microniveau door in de halsstarrigheid inzake het buitenruimtebeleid: men dwaalt liever ten hele dan ten halve te keren. Wijbenga’s grootste trots? Het uitschrijven van een berg boetes voor naastplaatsingen bij overstromende vuilcontainers die amper geleegd worden. Als een politieagent die credits wil voor het uitschrijven van boetes voor fietsen zonder licht nadat hij eerst de lampjes van alle fietsen heeft gesloopt.

Dat zou overigens niet de enige manier zijn waarop het college verkeersdeelnemers dwarszit. Met name autobezitters worden keihard gepakt. Het college verdubbelde de prijs van parkeervergunningen, verhoogde de parkeertarieven, schrapte draagvlakmetingen om bewoners betaald parkeren te kunnen opdringen en stortte Rotterdam in een verkeerschaos met de experimenten van wethouder Bokhove. Voor bijna vier miljoen euro schrapte ze rijbanen op de drukste verkeersaders van de stad en sloot ze doorgaande routes af met betonblokken. Dat ondernemers in coronatijd hierdoor tientallen procenten extra omzetverlies meldden deerde haar niet. De officiële evaluatie van de experimenten laat nog even op zich wachten, maar één experiment heeft alvast een glasheldere uitkomst: een GroenLinks-wethouder op mobiliteit is niet voor herhaling vatbaar.

Ondanks de belofte dat het veiligheidsniveau deze collegeperiode opgekrikt zou worden, voelen Rotterdammers zich voor het eerst sinds jaren weer onveiliger in eigen stad. De forse stijging van de veiligheidsbeleving door het zerotolerancebeleid van het vorige college is onder het huidige stadsbestuur gehalveerd. Niet verwonderlijk met een coalitiepartij als D66, die preventieve fouilleeracties problematischer lijkt te vinden dan de kapmessen en vuurwapens die erbij tevoorschijn komen. Waar de veiligheidsgevoelens extra hard onderuitgingen? In het Leefbaar-bolwerk Prins Alexander, waar de inwoners door het huidige Leefbaarloze college gestraft werden middels het beëindigen van extra veiligheidsinvesteringen in de wijk.

Kortom: dat er aan dit college weinig rechts is moge duidelijk zijn. Het linkse karakter vertaalt zich echter helaas niet in een sociaal hart. Het college sneed 200.000 uur goedkope huishoudelijke hulp weg, bezuinigde 12 miljoen euro op chronisch zieken en gehandicapten, verroerde geen vin toen minima via de Rotterdamse collectieve ziektekostenverzekering een premiestijging van honderd euro voor hun kiezen kregen, bezuinigde huismeesters weg uit seniorenflats en liet tal van zorgrestaurants dichtgaan. Voor jongeren die zich zonder te werken in peperdure merkkleding willen hullen staat daarentegen wél een pot belastinggeld klaar. Hun schulden kunnen tegenwoordig door de gemeente worden opgekocht en kwijtgescholden. Is dit wat in het coalitieakkoord bedoeld werd met de belofte om ouderen, zieken en mensen met een beperking een steuntje in de rug te geven?

Als je het zo op een rijtje zet, is het eigenlijk heel begrijpelijk dat het college geen trek heeft in een midterm review. Dan is je verstoppen voor burgers, de raad omzeilen en wegduiken achter een digitale vergadermuur een stuk aantrekkelijker dan verantwoording afleggen. Maar wees gerust: de eindafrekening in 2022 volgt onherroepelijk. Daar komt zelfs dit fantoomcollege niet onderuit.

Joost Eerdmans, fractievoorzitter Leefbaar Rotterdam

Laatste nieuws