Maandag, 08 juni 2015

Bekijk het eens als werkgever


‘Vernederend en beschamend’, dat is wat sommige mensen met een WO of HBO opleiding vinden van het papier rapen dat zij moeten doen als onderdeel van een re-integratie traject.

“Dit brengt ons niet dichter bij een baan!”, roepen zij.

Het eerste argument, namelijk dat het werk vernederend is, klinkt mij als een zweepslag in de oren. Wat zeg je daar nu precies mee?

Ik snap best dat mensen zich ervan bewust zijn dat ze veel ingewikkelder en intellectueel uitdagender werk kunnen doen. Maar de realiteit is dat je dat werk niet hebt en dat je in een uitkering zit. En dat de gemeente je helpt om weer aan het werk te komen, waarvan het prikken een klein onderdeel is voor een aantal weken. Moet je daarom een hele arbeidsgroep schofferen met de mededeling dat dit vernederend is?

Het tweede argument is een beetje een dom argument. Ongetwijfeld is iedere deelnemer het doel van het traject Werk Loont uitvoerig uitgelegd. Dat doel is namelijk tweeledig: om je te helpen bij het solliciteren (trainingen, matchmaking etc.) en om te oefenen met arbeidsritme: vroeg op staan, op tijd op je werk zijn, een aantal uren aaneengesloten aan het werk zijn. En misschien ook wel – ik hoor daar de mensen van Werk en Inkomen nooit over maar het lijkt mij best begrijpelijk – het wennen aan een leidinggevende, omgaan met kritiek en het uitvoeren van opdrachten.

Het vegen op straat of het werken aan de lopende band is een eenvoudige manier om dat wennen aan arbeidsritme aan te bieden. Ook deze trajecten worden allemaal met overheidsgeld bekostigd. Ik denk niet dat het schoonmaken van de straten de overige kosten van dit traject dekt, maar daarover kan de VVD (als kosten-batenpartij en tegenwoordig nieuw links) dan nog een keer schriftelijke vragen stellen.

Dat je als werkloze na enkele jaren thuiszitten nog steeds arbeidsritme hebt, is alles behalve vanzelfsprekend. Eigenlijk gaat het over discipline. Ik ga bij mezelf te rade: zo vaak heb ik het gevoel tijd tekort te komen. Maar zet ik mijn wekker dan om kwart over zes in plaats van om zeven uur? Nee. Maar dat is voor iedereen natuurlijk anders. Ongetwijfeld zijn er mensen die veel meer discipline hebben dan ik.

Maar de vraag is: hoe kom je daar achter als je de dienst Werk en Inkomen bent en je moet mensen aanprijzen bij werkgevers? Via een checklist met kruisjes: ‘Kunt u gemakkelijk in een arbeidsritme komen?’  Ja/nee. En tegen de werkgever: deze mevrouw heeft 5 jaar niet gewerkt, maar ze geeft aan dat ze heel makkelijk in een arbeidsritme kan komen en prima in staat is om iedere ochtend om acht uur op het werk aanwezig te zijn. En de werkgever: “Oh fijn dat u dat heeft nagevraagd, dan weten we alvast dat dat goed zit…. “ 

Wat hoogopgeleiden die het prikken beschamend vinden beschamend zouden moeten vinden is dat ze niet in staat zijn om een keer over hun eigen schaduw heen te springen en dat ze niet zelf kunnen bedenken waarom een toekomstige werkgever een traject als Werk Loont, inclusief de oefening in weer aan het werk gaan, wel kan waarderen.

Weblog van Ingeborg Hoogveld

Ingeborg is raadslid voor Leefbaar Rotterdam.

Eerder verschenen in dit weblog

4 november 2016
Een duurzame armoedeaanpak
9 februari 2016
Slimme meters

Laatste nieuws