Home > Weblogs
Maandag, 28 november 2016

Laat ons waken over de vrijheid van spreken

Vanwege zijn ongenoegen over hoe het er aan toe ging in de politiek richtte Ronald Sørensen (Rotterdam, 4 mei 1947) in 2001, samen met zijn vrouw Nel, Leefbaar Rotterdam op. Na de moord op Pim Fortuyn nam Ronald het fractievoorzitterschap op zich. In juni 2011 verliet Ronald de fractie van Leefbaar Rotterdam om zijn werk voort te zetten in de Eerste Kamer voor de PVV. Deze functie vervulde hij tot juni 2015. Tegenwoordig is Ronald vaste columnist voor Leefbaar Rotterdam en zit hij in de Raad van Advies van de partij. Hij was 32 jaar lang docent biologie en geschiedenis op de O.S.G. van Borselen in Rotterdam. Tevens was hij van 2007 tot 2011 Statenlid in de provincie Zuid-Holland.
door Ronald Sørensen

Alweer vijftienjaar geleden liep ik als docent geschiedenis naar mijn lokaal om tot mijn verbazing een collega (conrector) voor de klas te zien staan. “We hebben eigenlijk liever dat je niet meer voor de klas komt” vertelde hij enigszins gegeneerd. Het belang van mijn examenklas woog niet op tegen de politieke correctheid van mijn schoolleiding. Na tweeëndertig jaar lesgeven was ik ineens ongeschikt!

Uiteraard bleek mijn keuze voor Pim Fortuyn ten grondslag te liggen aan die schandalige en diep beledigende beslissing. Pim had gezegd in een interview in de Volkskrant dat artikel 1 van de grondwet (het anti-discriminatie artikel) overbodig was. In de daarop volgende golf van verontwaardiging bij ‘deugdzaam Nederland’ meende mijn schoolleiding ook een duit in het zakje te moeten doen door dat artikel maar met voeten te treden, want discriminatie op politieke voorkeur is volgens artikel 1 verboden. Een schoolvoorbeeld dus van het gelijk van Pim.

Ik kom hierop na het pleidooi in het tweede proces Wilders, want daaruit blijken twee zaken. Ten eerste blijkt dat we nog steeds moeten waken over de vrijheid van spreken en ten tweede dat artikel 1 van de grondwet niet wordt toegepast als het om discriminatie i.v.m. politieke voorkeur gaat en dus of overbodig is of tenminste veranderd dient te worden. Het is toch te treurig voor woorden dat getuigen die het op wetenschappelijke gronden met Geert eens zijn niet willen komen, omdat ze bang zijn voor reputatieschade? Sommigen zijn zelfs bedreigd volgens professor Paul Cliteur, één van de weinigen die wel durfde. Zo ver gaan de deugdzame en correcte farizeeërs dus. Kritiek op hun multiculturele samenleving wordt, ook vijftien jaar na de moord op Pim, nog met vrijwel alle denkbare middelen bestreden. Ze voelen zich zo moreel verheven, dat ze zelfs menen de democratische spelregels te mogen negeren.

Cliteur schreef: “Ik ben 61, dus heb mijn carrière er al bijna opzitten! Mij kunnen ze niets meer doen.” Wie zijn ‘ze’ vroeg ik me af? De rector magnificus, die een moslimbroeder voor een paar ton ‘bruggenbouwer’ maakte in onze stad?  De leden van de talloze sollicitatiecommissies, die oud Leefbaar Rotterdam-mensen tot de laatste ronde laten doorstromen om daarna glimlachend te zeggen dat het toch niet doorgaat (is een vriend van me bijna zestig keer overkomen).  De rechters, die uit angst te discrimineren loverboys en straatterroristen lage straffen geven, maar vermeende discriminatie buitenproportioneel aanpakken? De raadsleden, die decennia Sint Nicolaas gevierd hebben, maar het nu ineens een rabiaat verkeerd feest vinden?  De journalisten, die een andere dan hun eigen mening, onderbuikgevoelens van tokkies en uitingen van extreemrechts noemen? De geborneerde bestuurders van omroepverenigingen, die hun kijkers na de verkiezing van Trump plotseling beter willen leren kennen om ze adequaat te kunnen “voorlichten”? De “onafhankelijke” presentatoren, die hun gigantische salarissen (belastinggeld) krijgen door alleen vermeend rechts kritisch te benaderen?

Ik weet dus wie ‘ze’ zijn: het ondemocratisch politiek correcte tuig, dat een klimaat heeft geschapen waarin mensen niet meer voor hun mening durven uitkomen en die zelfs het door hen zo bejubelde artikel 1 van de grondwet aan hun schijnheilige laars lappen. De volgende stap is dat ze de oprichting van heropvoedingskampen voor andersdenkenden gaan voorstellen!

De geschiedenis leert het ons: we zijn dus gewaarschuwd.

Gastcolumn

Op deze plek kunt u regelmatig een nieuwe gastcolumn lezen. De columns zijn van de hand van verschillende bekende Nederlanders die op op prikkelende wijze hun mening met u delen. Leefbaar Rotterdam hoopt hiermee het politieke debat aan te moedigen.

De verschillende gastcolumnisten zijn: Maurice de Hond, Bram Peper, Ronald Sørensen, Robbert Baruch, Maarten van Rossem, Mr. A.M. Zwaneveld (Ombudsman Rotterdam), Dick Pels en André Krouwel.

Let op!

De gastcolumnisten schrijven volledig op eigen titel en niet op die van Leefbaar Rotterdam.

Andere gastcolumns

15 mei 2017: Ik wist het wel door Ronald Sørensen
28 februari 2017: Ons kiessysteem ietsje veranderen door Ronald Sørensen
28 november 2016: Laat ons waken over de vrijheid van spreken door Ronald Sørensen
28 oktober 2016: Besmeuren van islamitische en Turkse instellingen voorkomen! door Ronald Sørensen
14 oktober 2016: Nooit meer het land in! door Ronald Sørensen
23 september 2016: Oorzaken van de multiculturele ellende door Ronald Sørensen
3 augustus 2016: Fetullah Gülen door Ronald Sørensen
20 juli 2016: Tijd voor een nieuw compromis door Victor Reijkersz
11 juli 2016: De brutaliteit van Rutte door Ronald Sørensen
20 juni 2016: Peggy Azijntuin door Ronald Sørensen

Laatste nieuws